~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."

Gerçek Ailem. "Sessiz olmalıydım ama kafamın içinde dönen çığlıklardan dolayı bir şey duyamıyordum, Etrafı iyi gözlemlemem gerekiyordu ama zihnimin ardındaki düşlerden dolayı bir şeyleri netleştiremiyordum, Ayağa kalkıp yürümem gerekiyordu ama nereden başlamam gerektiğini bilmiyordum, Çıkışı bulup buradan kaçmam gerekiyordu ama güneş ışıklarıyla karşılaştığım zaman ne tepki vermem gerekiyordu hiçbir fikrim yoktu." Ben Liva Yaren AKÇA. Hayatsız değildim ama ruhumun varlığından emin değilim. Sessiz biri değildim ama artık kime karşı konuşacağımı bilmiyordum. "Seni esir alan insanlardan kurtulmak için kaçman gerekiyor. Bende kendi esaretimden kurtulmak için bana verilen her canı ateşe attım." LİVA YAREN AKÇA. -.- Not: Esinlenilme ya da çalınma durumunda yasal işlemler başlatılacaktır. Kitaba saygı duymanızı rica ederim. :)

Gercek aile kurgusudur. -Kesit- Babam sözlerine devam etmek yerine gözlerini yere dikmiş düşünüyordu. Bu durum canımı sıkmaya başlamıştı. "Babacığım söyle artık kurban olayım. Ne dönüyor burda? Annem de sende bir değişiksiniz. Annene bir şey olmadı diyorsun. Ne o zaman beni apar topar buraya çağırma sebebiniz? Bu adamlar kim? Niye burdalar? Ne dediler de annem bu hale geldi?" O kadar çok soru dolaşıyordu ki zihnimde. Beynimin her kıvrımında geziniyordu. Bu kötü bir his. Hemde çok kötü... "K-kızım.." Sessizliği annem bozmuştu. Konuşmakta oldukça zorlandığı apaçık belliydi. "Söyle annem. Söyle kurban olduğum." Annemin bu bitik halini sevgimle iyileştirmek istiyordum. Her kelimem öyle sevgi dolu çıkıyordu ki annemin parlayan gözlerinden anlayabiliyordum. "Alparslan Bey senin b-baban."

Rusya'da yaşayan kız gerçek ailesinin Türk olduğunu öğrenir. Çekinceleri olurken yeni ailesinin kendisine nasıl davranacağını bilemiyordur. Öğrenmeniz için kitabıma bekliyorum ballarım...

▪️HİKAYEDEN KESİT Mutfağa girdiğimde içerisinin serinliği yüzüme vurdu. Loş ışıkta mutfak tezgahına doğru ilerledim. Sürahiden bardağıma su doldururken arkamdan gelen bir karaltıyla irkildim. Elimi kalbime götürüp arkama döndüğümde, Akın'ın mutfak kapısında dikildiğini gördüm. Üzerinde mavi bir sweatshirt ve eşofman vardı, ellerini cebine sokmuş öylece bana bakıyordu. Bakışları Alaz kadar hırçın değildi ama garip bir donukluk vardı. "Korkuttun." dedim bardağımı tezgaha bırakarak. Akın cevap vermedi. Sadece yan taraftaki tezgaha yaslandı ve beni izlemeye devam etti. Bu sessizliği başta bir üstünlük kurma çabası ya da beni küçümseme yöntemi sandım. "Ne o? Tekin gibi sen de mi 'istemiyorum' nutukları çekeceksin?" diye sordum, "Eğer aynı şeyleri söyleyeceksen hiç zahmet etme, ezberledim artık." Akın hala susuyordu. Dudaklarını birbirine bastırdı, gözlerinde bir şey söylemek istermiş gibi bir ifade oluştu ama tek bir kelime bile çıkmadı ağzından. Bu kadar sessiz kalması sinirlerimi bozmaya başlamıştı. "Cevap versene? Dilini mi yuttun?" dedim üzerine yürüyerek. "Beni böyle sessiz kalarak mı sinirlendireceksin? Bak Akın, diğer abilerin gibi tepeden bakma bana. Bir şey diyeceksen yüzüme söyle." Akın'ın boğazındaki o belirgin adem elması hızla yukarı aşağı hareket ettiğini gördüm. Sanki bir şeyler boğazına düğümlenmişti. Elini cebinden çıkardı, bir an havaya kaldırdı ama sonra vazgeçip tekrar indirdi. Bakışlarını benden kaçırıp mutfak kapısına yöneldi. "Harika!" diye seslendim arkasından. "Muhatap bile almıyorsun yani." Akın kapının eşiğinde duraksadı. Sırtı bana dönüktü. Omuzlarının sarsıldığını, derin bir nefes aldığını gördüm. Bana dönmeden, hızlı adımlarla uzaklaştı. Konuşmaya tenezzül bile etmeyen o zengin çocuklarından biriydi işte.

"Öz aileniz bile sevmiyorsa sizi bilin ki kaybolmak istediğiniz gözlerde sevilmemeyi anlarsınız." Kalp kırmak kolaydı da o kalbi iyileştirmek zordu. Ya da çiz üstünü. İyileşmek diye bir şey yoktu. -Gerçek ailem kitabı.-

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

Gözlerimi açtığımda , intikam almak için ayaklanacakken göz açıma gelen bebek eliyle küfretmiştim. ( Değişik bir gerçek aile kurgusudur . ) Kalan konu supriz olsun ❤️

Ben Eylül. Sadece, dümdüz Eylül. Rastgele bir sabah deli cesaretiyle kalkışmıştım bu işe. Sonunda pişman olacaktım belli ki. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaybedecek bir şeyim yoktu ama kazanacak bir ailem olabilirdi.

Açelya hiç hatırlamasa da henüz 5 yaşındayken ailesinin düşmanları tarafından kaçırılmış ve gözlerini bir yetimhanenin revirinde açmıştı. Ailesi senelerce kayıp kızlarını ararken Açelya'nın bildiği tek bir şey vardı o ise ismiydi. Seneler sonra kavuştuğu ailesiyle gerçekleri öğrenen Açelya gerçek ailesine alışabilecek miydi? ... Gerçek aile kurgusudur, ilk birkaç bölüm dışında daha çok mizahi yönüyle öne çıkan bir hikaye olmasını planlıyorum. HADİ BAŞLAYALIM ADAMIM. 30.01.24