Karam, on yedisindeki çoğu veletten farklıydı. Dal gibi zayıftı, dış görünüşünü kıçına takmıyordu, hayatta kalmak için çoğu zaman çalıyordu ve uyuşturucu kullanıyordu. Kısacası boktan bir hayat yaşıyordu. Herkes mutlu olmak zorunda değil, diye düşünürdü. Ta ki asla sahip olmadığı ailesi ortaya çıkana kadar. ~ "İkiz." "Öff, bana şu şekilde seslenme." dedim ters ters. Sarışın züppenin cicili bicili kıyafetlerine baktım, bok gibi parası olmalıydı. "Elli kağıt ödünç versene." Sarışın züppe hiç düşünmeden cebinden yüz lira çıkardı. "Daha fazlasına ihtiyacın varsa verebilirim." dedi çekinmeden. Enayi. "Kesene bereket." dedim parayı kaparken. Sigara param çıkmıştı, şimdi karnımı doyurmak kalıyordu geriye. "Çok konuşmak istiyorsan bana bir yemek ısmarla." dedim rahatça. Çocuğun yüzünde, sanki onu bundan daha fazla hiçbir şey mutlu edemezmiş gibi bok bir ifade belirdi. "Olur." dedi gülümserken. "Abilerimi de-" durdu ve özür diler gibi kafasını salladı, "Yani abilerimizi de çağırayım, birlikte yiyelim." Hay senin abilerine, diye geçirdim içimden. Deliye çatmıştık. Ama deli de olsa zengindi. Para deliden de gelse paraydı, eyvallah ederdim. "Tamam, tamam." dedim ellerimi cebime sokarken. "Çağır bakalım. Nereye gidiyoruz? Hayvan gibi açım."

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

Genç bir vampirin gerçek ailesi ile olan akılalmaz karşılaşması -tamamıyla fantastik ve abi kurgusu

Huşu: Gönlü Tanrı korkusu ve saygısıyla dolu olma, Tanrı'ya boyun eğiş. Kendini bildi bileli disiplin içinde büyümüştü. Yaşadığı sığ hayat onun için normaldi. Bir kere cam fanusundan çıkmak zorunda kaldığında, gerçek hayat ona garip gelmişti. Kendi dünyasında, kendini yabancılarken hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğuna şimdi karar verecekti.

Nil için aile, aynı çatı ya da soyadı değil; korktuğunda sarılabildiğin, susarken bile anlaşıldığın yerdir. Küçük yaşta Tip 1 diyabetle tanışan Nil'in hayatı, hastalığının getirdiği zorluklarla şekillenir. İğneler, ölçümler ve korkular arasında en büyük dayanağı ise abisi Çınar'dır. Ancak ailesinden gelen beklenmedik bir gerçek, Nil'in dünyasını altüst eder. Sadece düzeni değil, ait olduğu yer de sarsılır. Bu süreçte hayatına giren yeni abiler, ona yalnız olmadığını gösterir. Onu hastalığıyla, korkularıyla olduğu gibi kabul ederler. Bu hikâye; diyabetle büyüyen bir kızın, kardeşliğin ve koşulsuz sevginin içinde yeniden "aile"yi bulma yolculuğu. Peki... aile gerçekten kimdir? !!Tüm hakları saklıdır. Bu içerik, sahibinin izni olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, herhangi bir platformda paylaşılamaz veya farklı şekillerde kullanılamaz. Aksi bir durumda gerekli işlemler başlatılacaktır.

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan'la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı'nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara'dan İstanbul'a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir. "Wattpad'de, Kaderin Sancılı Ağı adı ile yazılmış ilk kurgudur."

Bromance 'gerçek!' kavramıyla bulunmaktadır, lgbt ile alakası yoktur. bxb DEĞİLDİR! Bromance kavramı romantik erkek KARDEŞLER demektir! "En büyük ruhsal yaralar sıralamasında babasızlık kaçıncı sıradadır? Hani baba dağdır, güvendir, candır, seni ayakta tutandır falanmış ya. Babasızlığı anlatabilen bir kavram var mı? Fırtınalarda tamamen çıplakta kalmaya benzetilebilir mi babasızlık? Bilmem, benim hiç babam olmadı. Tabi dövmek, sövmek dışında. Bir adam vardı 'baba' diye seslenmek zorunda kaldığım, bedenime kimsenin açmadığı yaralar açıp siktiri çeken adam; bana daha kötüsünü yaşatamaz dedikçe sözümü yalanlatan adam. Bir gün iki iti getirip 'bunlar kardeşin' diyen adam. En büyük ruhsal acı; babanın olmaması mı, olan babanın 'baba' gibi olmaması mı?" Çocuk kaçakçısı bir adamın ve fuhuştan sürekli ceza yiyen kadının çocukları bir araya gelse ne olur?

İçine doğduğun, tam ortasında büyüdüğün, kan ile birbirine bağlandığın aile her zaman gerçek ailen midir?

(Erkek versiyon, yeni ailem, babam, abilerim ve reenkarnasyon. Hepsi bir arada!) Gözlerini açtığında artık kendisi değildi. Son buldu sandığı zaman aslında yeniden başlangıçtı.

On altı yıl boyunca vatanına ihanet etmesi için yetiştirilmiş bir kız, Nefes. Sadece Nefes Hiç kimseye ve hiçbir şeye ait olmayan, Sadece Nefes. Yetişmiş olduğu cehennemden kurtulduktan hemen sonra kendini başka bir cehennemde bulur ve orada bazı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Ya da gerçek adı altındaki yalanlarla. Başka bir tarafta ise on altı yıldır kızlarını ölü bilen bir aile. iki tarafında kader bağları çok geç bir zamanda birbirine bağlanmışsa peki? Onlar küllerinden yeniden doğup tekrardan temeli sağlam bir aile olabilecek miydi? Yoksa hepsi farklı şekillerde aynı noktada mı buluşacaktı? Ölümde. Nefes, hayatının herhangi bir zaman diliminde ne bir anneye sahip olmuştu, ne de bir kardeşe. Yanında tek olan kişi; babasıydı ama o da bir teröristti. Ve Nefes, vatanını ailesinden önce tutardı. Hatta bir tek ailesi değil, kendi canından bile önce ilk vatanında atardı kalbi.