GÖLGE | I "Bir çocuk öldü. Bir Gölge doğdu." Bazı savaşlar sınırda başlamaz. Bazıları insanın içinde doğar. Yirmi beş yaşındaki kıdemli üsteğmen Kumru Pusat, yıllar önce kurduğu Gölge Timi'nin komutanıdır. Başarılarıyla tanınan bu seçkin tim, en tehlikeli görevlerin sessiz kahramanlarıdır. Ancak her operasyonun, her emrin ve her zaferin ardında kimsenin göremediği yaralar vardır. Çünkü bazı insanlar karanlıktan kaçmaz. Onlar karanlığın içinde yaşamayı öğrenir. Gölge Timi'ne katılan herkes omzunda yalnızca silah değil; sustuğu acıları, yarım kalmış hayatları ve kapanmayan yaraları taşımaktadır. Geçmiş ise sandıkları kadar geride değildir. Unutulduğu düşünülen her iz, zamanı geldiğinde yeniden ortaya çıkar. Ama insanlar bazen gördüklerine inanmayı seçer. Çünkü en tehlikeli sırlar... Göz önünde saklanır. Bir operasyon... Unutulmuş isimler... Yıllardır susan anılar... Ve karanlığın içinden yeniden yükselen bir gölge... Geçmişin kapısı aralandığında yalnızca gerçekler ortaya çıkmaz. Bazı kapılar açıldığında kıyamet de uyanır. Çünkü bazen en büyük savaş, düşmana karşı değil... İnsanın kendi gölgesine karşı verdiği savaştır.

Hayatımın sırf 17 yıl önce bir hemşirenin bebekleri karıştırması yüzünden mahvolduğunu öğrendim Lavinia ölüm çiçeği anlamına geliyodu ve ben ismime çok benziyorum bana yaklaşan herkes zamanla soluyor veya ölüyor. Aile sevgisi görmeden büyüyen lavinia 17 yıl sonra birden çıka gelen öz ailesini kabul edicek mi? Peki ya Bu aile lavinia'nın acılarına merhem olabilecek mi? #1. anılar - 28/06/23 #1. yalnizlik - 06 / 08/23 #13. aşk - 06/08/23 #1. acı 17/08/23 #1. ailem 21/08/23 #5. asker 21/08/23 #1. ikiz 28/09/23 #1. üvey 28/09/23 #1. lavinia 14/10/23 #6. doktor 14/10/23 #1.abilerim 14/10/23 #1. kız 16/10/23 #1. gerçekailem 03/04/24 Yazım hataları olabilir.

17 yaşındaki Lara konuşma engellidir ve gerçek sandığı ailesi ile birlikte Amerika'da yaşamaktadır, fakat bir gün gelen telefon ile doğum sırasında karıştırıldığını öğrenir ve DNA testi için Türkiyeye gelirler. 4 abi ve üçüzü olduğunu nereden bilebilirdi?

17 yaşındaki Deniz'in gerçek ailesi onu bulmasıyla başlar. Üvey ailesinde tek çocuk olan Deniz gerçek ailesinde 9 abisi olursa ne olur? *** "Yüzün hep gülsün Deniz Kızı." "Deniz kızları aldatmacıdır. Gülüşleri gerçek değildir." "Beni aldatamazsın. Sadece bana aitsin." *** ~Ölümden korkan ben bana ölümü sevdirdiler.~ *** (Benim ilk kurgumdur arkadaşlar. Bir gerçek ailem kitabıdır. Yazım ve mantık hataları olabilir.)

Aile kelimesinin ne anlama geldiği unutturulmuş, Ruhu kırgınlıklarla,bedeni yaralarla dolu kız.... Bu yaraları açanların gerçek ailesi olmadığını öğrenip, gerçek ailesiyle karşı karşıya gelir... Peki aile kelimesinden bile korkan kız, yeni ailesine alışabilecek mi?

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...