Doğduğunda ilk kucağa alındığı kollar,ait olduğu yer değildi.Arya Lina kendi hayatını yaşaması gereken yerde değil başkasının gölgesinde kendi ailesinin düşmanlarının evinde yaşadığını bilmeden 17 sene geçirdi.Her yara izi,başkasının yazdığı bir kaderin kanıtıydı ve artık gerçekler saklanamayacak kadar büyümüştü..

"Ne yalnızlık ne de yalan Üzmesin seni Doğarken ağladı insan Bu son olsun, bu son Doğarken ağladı insan Bu son olsun, bu son..."

soğukla lanetlenmiş kızsın sen, sıcak ev senin neyine?🤍 Büyüdüğü evde soğukla baş başa kalmış, beyazlardan nefret eden bir kadın, siyahtan nefret eden bir adamla tanışırsa ne olur?

Ben Kim Arin. Bir zamanlar grubun küçük kızıydım. Şimdi kendi imparatorluğumun kraliçesiyim.

⚠️Dikkat kurguda aşırı rahatsız edici unsurlar olabilir. Onun bilinci olarak okumanız tavsiye ederim. Kan, şiddet, +18, yaş farkı vardır.⚠️ Çok eski zamanlarda, insanlar ölümün çaresini ararken bilgeler gizli bir melhem yapmış. Bu melhem ne tam ölümsüzlük verirmiş ne de tanrısal bir güç... Sadece içenin ömrünü yüzyıllarca uzatırmış. Bilgeler bu melhemi saklamışlar. Çünkü insanın bu güce hazır olmadığını düşünmüşler. Bir gün, melhemin saklandığı yerde bir karga belirmiş. Karga meraklıymış, zekiymiş, her şeyi gözlemlermiş. Rivayete göre: Kimi anlatır kavanozu devirdiğini, Kimi anlatır birkaç damla içtiğini, Kimi de kanatlarına bulaşıp kendini temizlerken yuttuğunu söyler. Ama olan olmuş. O günden sonra karga: Uzun yıllar aynı yerde görülmüş, Nesiller değişmiş ama o karga gitmemiş, İnsanlar yaşlanmış, karga hâlâ oradaymış. İşte o zaman halk arasında denmiş ki: "İnsan ömrü aceleciydi, ama karga sabırlıydı. Bilgi insana değil, beklemeyi bilen kuşa kaldı." Ve böylece kargaya: bin yıl yaşar, çok şey bilir, ölümle dosttur denmeye başlanmış. Ama efsane şu sözle biter: "Karga uzun yaşadı diye bilge olmadı, bilge olduğu için uzun yaşar sanıldı."

Hayatım bir tarlaydı; ekilen tek şey keder, biçilen tek şey yalnızlıktı." ​Hakkari'nin taşlı, ıssız bir köyünde, 24 yaşındaki Rojda, ailesinin dört duvar arasında hapsettiği, sesi duyulmayan bir gölgeydi. Ortaokulun son zili onun için özgürlüğün değil, bitmek bilmeyen ev işlerinin ve hor görülmenin başlangıcı oldu. Ailesinin gözünde o, okul kitaplarına değil, mutfak önlüğüne mahkûm bir hizmetçiydi. Kaderi, doğduğu topraklara sıkışıp kalmış, umutları küle dönmüştü. ​Ta ki o güne kadar... ​Köyün sakinliğini bozan, resmi kıyafetleri içindeki bir grup asker, kapı kapı dolaşıp sorular sormaya başladığında, Rojda'nın hayatının akışı geri dönülmez bir şekilde değişti. O an, bir askerin keskin, esmer gözleri, ailesinin sorgulandığı avluda, boynu bükük duran Rojda'ya takıldı. ​Bu bakış, sadece bir karşılaşma değildi; ezilmiş bir ruhun duvarlarını yıkan, kalbine sakladığı tüm sırları açığa çıkarmaya hazırlanan bir kıvılcımdı. Asker, Rojda'nın çaresizliğinde bir masumiyet, Rojda ise onun varlığında adını bilmediği bir umudu görüyordu...

Ayza'nın ismi ay ışığında verildi; yüzü parlaktı ama hayatı karanlıktı. Daha doğmadan, kaderi ellerinden alındı; ailesinden koparıldı, yıllarca başka ellerde büyüdü. Şimdi, geçmişi ve gerçek ailesini ararken, kendini de keşfetmek zorunda. Bir kızın kaybolan hayatını, çalınan çocukluğunu ve gerçeğe ulaşma mücadelesini anlatan bir hikaye...