Przeprowadzka to zawsze początek wielu nowych rzeczy - nowe miejsca, nowa szkoła, nowi ludzie. Czyli coś, na co Han Jisung zdecydowanie nie był gotowy. Jeszcze gdyby tego było mało, nauczyciel usadził go w ławce z Lee Minho, chłodnym i zdystansowanym chłopakiem, którego z jakiegoś powodu wszyscy nazywają „dziwnym" i który wygląda, jakby miał ochotę kogoś zamordować. Ale co tu może pójść nie tak, prawda? (Spojler: wszystko) Han niespodziewanie szybko zdobywa przyjaciół, ale również wrogów, a jego relacja z Minho jest napięta bardziej niż sznurek na pranie w słoneczne popołudnie. Skazani na siedzenie razem do końca roku szkolnego, chłopaki chcąc nie chcąc muszą ze sobą wytrzymać. A im więcej czasu spędzają razem, tym częściej zaczynają czuć do siebie coś innego niż nienawiść. Podobno liceum jest idealnym miejscem na uczucia. Ale czasami znajdujemy je tam, gdzie nigdy nie ośmielilibyśmy się ich szukać. #1 w hanjisung - 01.11.2025 ♡ #2 w leeknow - 29.11.2025 ♡

Lee Minho pochodzi z rodziny królewskiej, niedawno przejął władzę po swoim ojcu, który nie jest już w stanie prowadzić władzy nad niedużym miastem. Mimo pomocy mamy, dalej nie jest przekonany do tego, że nadaje sie na króla i nigdy nie będzie tego chciał. Pewnego dnia spotyka 17 letniego chłopaka, który odwraca jego życie o 360° Han Jisung jest kompletnym przeciwieństwem Minho, jest szalonym nastolatkiem, korzysta z życia na każdym kroku, oraz większość swojego życia spędza w miejscowych barach z swoimi przyjaciółmi rozkręcając imprezy jako 3RACHA. Picie, palenie gdy nikt nie patrzy to była ich codzienność, jednak nic tak nie dawało im "kopa" jak basy muzyki, pisanie tekstów czy tworzenie choreografii do ich teledysków przy nowych piosenkach. Jednak... Sam Jisung ma swoją "ciemną" stronę. Codzienne pilnowanie, czy napewno wziął leki, jeżdżenie na terapię jak i do psychiatry na kontrolę. Z dnia na dzień było coraz lepiej, jednak dalej miał dni w których zamykał sie w sobie, miał ataki paniki i unikał nawet najbliższych osób, bał sie okropnie... Gdy Minho pierwszy raz zobaczył młodszego na niedużej scenie klubu, nie dowierzał że to ten sam nieśmiały chłopak którego widział tydzień wcześniej. Minho już po pierwszym spotkaniu wiedział że wpadł po uszy. Jednak wiedział że nic z tego. Obydwoje pochodzą z kompletnie innych światów, nie pasują do siebie... a może jednak?...

16-letni Lee Felix jest niewidomy. Nie od zawsze taki był. Kiedy miał 10 lat przytrafił się mu wypadek. Mimo swojej choroby jest szczęśliwy i czerpie radość z życia. Zawsze jest uśmiechnięty, mimo że wcale nie czuję szczęścia w niektórych momentach. Docenia wszystko to co ma. Nikt nie wie o tym, że Felix nie widzi, jest to jego tajemnica, jak i jego rodziny. Ta książka to tylko wytwór mojej wyobraźni wiem, że jest to bardzo kontrowersyjna opowieść i nie każdemu się spodoba. Także jak jesteś wyczulona/y na takie tematy - nie czytaj :) Edit: nie czytajcie tego, bo mi za to wstyd ( nowa okładka, zawartość ta sama )

Kiedy dwudziestoczteroletni Lee Felix - utalentowany tancerz o jasnych włosach, piegach i ostrym jak brzytwa poczuciu humoru - dołącza do prestiżowej grupy tanecznej sławnego k-idola Hwang Hyunjina, nie spodziewa się, że jego życie tak gwałtownie przyspieszy. On marzył tylko o scenie, ruchu i muzyce. Nie o... nim. Hyunjin, dwudziestosześcioletni piosenkarz o nieprzyzwoicie hipnotyzującym spojrzeniu, jest znany tak samo z talentu, jak i z arogancji. Dla niego każdy tancerz jest elementem choreografii - idealnym, przewidywalnym, zastępowalnym. Aż do momentu, kiedy na salę wchodzi Felix, a między nimi pojawia się napięcie, którego żaden z nich nie potrafi kontrolować. Na początku nie mogą ze sobą wytrzymać: kłócą się, przekomarzają, prowokują. Ale scena ma własną magię - w blasku reflektorów każde niedotknięte ramie zaczyna palić, a każdy krok przybliża ich do siebie bardziej, niż powinni pozwolić. Gdy iskry zamieniają się w ogień, obaj muszą zdecydować, czy są gotowi złamać zasady, zaryzykować reputację i wreszcie przyznać, że to, co między nimi rośnie, jest wszystkim... tylko nie częścią choreografii. Bo niektórych uczuć nie da się wyćwiczyć. Niektóre trzeba poczuć. "Czasem mam wrażenie, że on jest jak choreografia, której nigdy nie uda mi się do końca opanować - irytująco trudny, perfekcyjnie pociągający i absolutnie niemożliwy do zapomnienia."

Opracowywał miesiącami plan włamania do zamku, aż dowiedział się o maskaradzie. Bankiet maskowy, miał co do siebie anonimowość, która w jego planie, była zbędna. Jednakże Hwang Hyunjin ma nosa do intruzów i wie jak ich karać. 18+

- Mam na ciebie nie patrzeć, bo cię to boli? -Tak. oneshot 750 słów