"Fazla vaktinizi almayacağım, direkt konuya gireceğim. Birçok şeyin farkındayım. Bana karşı beslediğiniz duygularınızın da, her görev emrinde dönüşümü beklediğinizin de, her yara aldığımda acı çektiğinizin de hepsinin farkındayım." Gözlerini gözlerimden ayırmadan sıkıntılı bir nefes çekti ciğerlerine. Kelimelerini özenle seçtiği o kadar belliydi ki, söyleyeceği şeyi söylemek aynı zamanda da bunu beni kırmadan yapmak için kendisini frenliyordu. "Kendinize bunu yapmayın. Size defalarca söyledim, benim hayatımda böyle bir şeye yer yok." Birkaç gündür ağlamaktan kuruyan gözlerim son cümlesiyle tekrar dolarken ona belli etmemek için başımı yere eğdim. Zorlamayacaktım, onu sevmem için onun sevgisine ihtiyacım yoktu. Ben onu, onsuz da severdim. "Anladım." dedim fısıltıyla. Eğer yüksek sesle söyleseydim ses tellerimin titrediğini anlardı. Karşısında sevgi dilenen aciz bir kız gibi durmak istemiyordum. Birini sevmek hiçbir zaman acizlik değildi. Zaaftı, her insanın tadamayacağı ama tadanın da binlerce kez şükredeceği bir duyguydu. Yaşamı boyunca bir insan için olup olabilecek en güzel zaaftı sevgi. "Başka bir şey yoksa eğer.. İyi günler." Dolu gözlerimi görmesin, bana acımasın diye başımı kaldıramadım. Yanından geçeceğim sırada kolumu tutan iri kemikli, nasırlı elleri tüm vücudumu ateşe vermiş gibi titretmişti. Sesli yutkunuşunu ve kolumdaki elinin titrediğini hissettim. Baş parmağı kolumun üzerini bilinçsizce okşarken yerde olan gözlerim kolumdaki elini buldu. Bir an için fikrini değiştirdiğini sandım ama o bunu fark ettiği gibi elini hızlıca geri çekti üzerimden. "Vazgeç.." diye mırıldandı acı çeker gibi. Sesi kısık ve pürüzlüydü. "Beni sevme. Ben ruhu olmayan, yaşamayı bilmeyen, acı hissetmeyen bir adamım. Sana acı vermek, bu hayatta isteyeceğim en son şey bile değil." 🔴 (Minimum Aksiyon/Bol Aşk)

(Kaçak) Asker Kız & Karadenizli Komutan 🌊 ⚓ Görünürde her şeyi olan bir genç kız: lüks, şöhret, sosyete. Ama Alev'in içindeki boşluk, babasının yıllarca süren yokluğuyla büyümüş bir yangındı. Bir gün, her şeyi geride bırakarak kendi gerçeğine yürüdü. Erkek kılığına girerek birliğe sızdı. Ama o birliğin başında yıllardır görmediği, babası vardı. Ve yüreği savaş kadar soğuk, bakışı şüphe kadar keskin olan bir komutan... Ayaklarına batan camlar ilk sırrını açığa çıkardı. Ama Alev sessiz kalmayı seçti. Konuşursa kimliğini ele verecekti. İşaret diliyle, yalanlarla, ama dimdik bir duruşla savaşın ortasında var olmaya çalıştı. Her yeni görev, her yeni bakış, her yeni acı onu sınarken; kimliğini, kalbini ve varlığını sorgulamaya başladı. Sadece hayatta kalmak değil; görünmeden var olmak zorundaydı. Ama bir savaş alanında, en büyük savaş bazen kendi içinde verilir...

Gerçek ailem kurqusudur... Herşey Zehranın dedesinin sandığındaki fotoğrafı bulmasıyla başladı. Zehrayı ne gibi sürprizler bekliyor hadi hep birlikte öğrenelim.