İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül'e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesine dönüşür. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza'ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecektir. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalırdı? Bedenen iyileştiğinde mi, yoksa kalbine dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı'nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırıldığı bu roman, yüreklerin en derin yerine dokunacak. ---

Van'da koca iki aşiret, iki imkansız aşk ve bu aşk yüzünden yaşanan berdel... "Ya berdel ya kan Azad Ağa!" Dedi Ahmed Ağa sakin, usul ve sessiz ama bir o kadar da zorunlu kılan sesiyle. Dolu gözlerimi babama sundum, yapamazdı bana, kıyamazdı. "Baba yapma." Dedim yalvarırca, sessizce. Babam gözlerime baktı. "Kabul Ahmed Ağa." Dediğinde bedenimi taşıyamadım, kendimi yere bıraktım...

Günün son bir saati, hava aydınlanmak üzere, güneş doğacak mı acaba? Kaos ve düzen.

"Ben seninle heba olmaya da razıyım." 🍀 HAYAL ÜRÜNÜDÜR Başlangıç Ekim/2019

& Onlar yıllardır süregelen, kökleri yaşadıkları toprakların efendisi olan törenin; kurban ettiği canlardan sadece ikisiydi. Rızaları olmadan savaş meydanına atılıp, ellerine bir ok bile verilmeden savaşmaları istenmişti. Bir tarafta hayalleri ile yaşamı arasında sıkışıp kalmış genç bir kadın, diğer yandan ise büründüğü kalkandan asla taviz vermeyen, yüreği öfkeyle yoğurulmuş genç bir adam. Güvercin kanatları misali, saf ve temiz yürekli; Efna Kozan. Duygularını baştan sona yitirmiş, yüreğinde birikmiş avuç avuç kin ile dolu; Behnan Şahmaranoğlu. Küllenmiş ateş; iki toprak parçası ile harlanır mı yeniden? Genç Adam ve Genç kadın'ın yüreği, elbet kavrulur mu, çöl rüzgarlarına inat ebediyen?

İtalya'ya dil geliştirmek ve ünlü moda tasarım şirketiyle çalışmak için giden İzge, havaalanında talihsiz bir olay yaşar. Tüm gerekli evraklarının olduğu çanta havaalanında karışır. Kendi elindeki çanta ise İtalyan mafya Michele Romano'ya aittir. 39*: sence polise gitmeye kalkışsan ben bunu anlamaz mıyım? İzge: anlar mısın? +39*: anlarım ve seni bulurum İzge: bok bulursun *** 30.11.2025

Adam ise kendi yaralarını sarmadan, kırık kalbini iyileştirmeden onun yaralarına merhem olmaya yemin içmişti. Adam kadın için kendinden vazgeçerdi. Onun için savaştı. Sevdiği kadınla susturulan kadınların sesi oldu. O Asmin Karaçaydı annesiz bir konağa mahkum korkak kız. Adam Baran Aslanzade'ydi Diyarbakır'ın cesur ağası.. Asmin & Ezman Baran Bu Wattpad da "Yürek Davası"adında tek kitap. 10.10.2023 🍁 Not; karakterlerim'in arasında yaş farkı vardır.

0537******* ; Yanıyorum Akif 0537*******; Söndürelim mi? Başlama Tarihi: Aralık 2021

"Kaçıyorsun," dedi adam. Sesi sakindi, öyle sakindi ki, sanki cevabı çoktan biliyor da yalnızca korkumu izlemek istiyordu. Yağmurdan ıslanmış sokakta, siyah arabasının önünde dururken karanlığın içindeydi. Uzun boyu, ağır bakışları ve hiç acele etmeyen hareketleriyle gecenin bir yarısı insan onun yanında istemsizce geri çekilmek istiyordu. Ben de istedim, heleki benim gibi korkak bir kız. Çenemi kaldırıp korkmadığımı göstermeye çalıştım, "Tanımadığım adamlardan uzak duruyorum," dedim, boş sesim zerre etkisi yoktu. Dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı, ama gülmedi. Gülmezdi, bence elinde bu kadar kan olan insanlar gülmemeliydi. "Ben tanıyorum ama," dedi. Kaşlarım çatıldığında, parmaklarımı montumun cebinde sıktığımı fark ettim. "N-neyi?" Diye geveledim, etrafıma geceye bakındım, yalnız, boş ve karanlık çıkmaz bir sokaktaydık. Gözleri yüzümde dolaştı, uzun uzun baktı bana. İnsan ilk defa bir yabancının bakışından utanabilir miydi bilmiyordum ama o adam sanki yüzümü değil, sakladığım her şeyi bakıyordu. "Ceylan bakışını," dedi sonunda. Nefesim boğazımda düğümlendiğinde, kaçmak istedim, çünkü o beni okuyordu. Kaçmak isteyen yanımı, yalan söylemeye hazırlanan dilimi, korkumu, hepsini görüyordu. Elindeki sigarayı yere atıp ayakkabısıyla ezdiğinde bana doğru bir adım daha attı, içgüdülerim geri çekilmem için bağırıyordu ama ayaklarım yerinden kıpırdamadı. "İsmin ne?" diye sordu. "Gazal." Adamın bakışları değiştiğinde, "Gazal," diye tekrarladı ismimi yavaşça, ağzına bıraktığım tadı tadıyordu sanki. "Ceylan demek." Kanım çekildiğinde, ceylan bakışlarımı ondan kaçırmaya çalıştım ama başaramadım. Çünkü o adamın bakışları insanı tuttuğu yerde bırakıyordu. Başını hafifçe yana eğdi, karanlık gözleri hâlâ üzerimdeydi. "Komik," dedi alçak bir sesle, sesini alçaltması

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."