Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.

İsmail Furtuna belki bilmiyordu ama. Kaderini ezeli bir düşmanlık bağlasa da kalbi çok önce seçmişti onu; yıllarca süren düşmanlık, Fadime'ye bir şey olma ihtimalini görünce bir anda anlamını yitirmişti sanki. Ve İso, bilinçsiz de olsa, zihninin her köşesine yerleşen o düşman kızından öte hiçbir şeyi düşünemez olmuştu

Dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın. Babasını kaybetmemek için elini Şerif Furtuna'nın kanına bulayan Fadime, kendini bekleyen şeylerden habersizdi. "Sen akıllı bir kızsın, Fadime. Senin yüzünden tekrar alevlenen bu kan davasında babanı veya abini kaybetmemek için ne yapman gerektiğini biliyorsun, değil mi?" İmzalar atıldı, kader baştan çizildi. Dosta uzak düşülüp düşmanın inine girildi. 🌑🍪🌑🍪🌑🍪🌑🍪 🌑🍪🌑🍪

"Fadime'yi Furtuna'nın kalbine yerleştireceğiz." Furtuna köyünün kalbinden arazi alan Koçariler, kime ait olduğunu göstermek için Fadime Koçari'yi, onu koruyacak adamlarla birlikte oraya yerleştirir. "Seninle düşmanluk etmek benim için onurdur Fadime Koçari." İntikam yolunda atılmış her adım geçmişlerinden bir parçayı Fadime'nin önüne atıyordu. Belirsiz olan bu yolun sonu nasıl oluyor da İso'nun kalbine çıkıyordu? "İkimizin adı aynı cümlede yan yana geçiyorsa biz bir suç işliyoruz demektir." "Çokça günah işledin. Favori suçun neden benim?"