Tamamlandım. "Edebiyat dediğin şey, insanları hayal dünyasına sürüklemekten başka ne işe yarar ki abi? Yok Şiirlermiş yok romanlarmış." Pamir çantasından test kitaplarını çıkarırken kahakha attım. "Bir de ortamlarda 'Dostoyevski okudum' diye hava atanlar var amınakoyayım ben onların!" Sınıfta herkes beni dinlemeye başladı ve bu bana aşırı öz güven pompalıyordu. "Dostoyevski senin elektrik faturanı mı ödedi? Yok, efendim 'ruhun gıdası'ymış. Ruh, çorba mı ki gıdaya ihtiyaç duysun salağa bak!" Ferman ayağa kalkıp beni alkışladı. "Helal Ahu Başkan" dediğinde ona bakıp göz kırptım. Ben sinirli sinirli söylenirken Hazan kaşlarını arşa kadar kaldırmış bir halde "Ahu sus" diyordu. "Ne suscam abi ya bak şimdi dinle bi bana hak vereceksiniz! Edebiyat dersinin amacı nedir? 'Bu yazar burada ne demek istemiş?' diye soruyorlar ya o zaman onları öldüresim geliyor!" "AHU OĞUZ HOCA ARKANDA SUS ARTIK!" Bir anda lal oldum. Sessizce bana bakıyordu, gözlerinde saf bir sinir ve öfke vardı. Hoca kollarını göğsünde birleştirmiş bir halde kaşlarını çattı ve "Ka'rı pür-sükûn ve mütevahhşi bir kız." diyerek onu takip etmem için elini salladı. Küfür mü etti o?

Yetişkin içerikli romanlar yazan karşı komşum Kenan, ilham kaynağı olmamı istemişti. Bir şirketin CEO'su olan en yakın arkadaşı Yaman Çeliker ise asistanı olmamı. Birinin hikâyesine ilham olurken, farkında olmadan kendimi başka bir hikâyenin başrolü olarak buldum.

Kızı zorla kendine tutsak eden bir mafya. Ondan kurtulmak için herşeyi yapan kız.