Świętość, która nie zbawia to powieść o wierze pozbawionej obietnicy, o sacrum, które nie prowadzi ku światłu, lecz ku pogłębieniu nocy. Jej bohater nie szuka Boga - szuka intensywności. Nie pragnie zbawienia, bo zbawienie oznaczałoby koniec głodu. Jego istnienie rozpięte jest między rytuałem a grzechem, między pragnieniem absolutu a niemożnością odkupienia. Świętość jawi się tu nie jako nagroda, lecz jako choroba duszy: stan podwyższonej wrażliwości, w którym każdy gest nabiera metafizycznej wagi, a każda miłość staje się winą. W świecie tej książki łzy nie są ulgą, lecz sakramentem, krew nie jest przemocą, lecz modlitwą, a pamięć - jedyną formą moralności. Zapomnienie staje się grzechem cięższym niż zbrodnia, bo wymazuje istnienie drugiego człowieka. Bohaterowie poruszają się po przestrzeniach naznaczonych ciszą: nocnych miastach, pustych kaplicach, ciałach, które przestały być domem. To opowieść o świętości bez Boga, o miłości bez obietnicy zbawienia i o duchowości, która nie leczy, lecz odsłania ranę istnienia. Książka balansuje na granicy mistyki i nihilizmu, stawiając pytanie, którego nie da się unieważnić: czy świętość ma sens, jeśli nie prowadzi do ocalenia? Świętość, która nie zbawia to mroczna medytacja o człowieku, który wolał potępienie od pocieszenia i prawdę od nadziei

Ta książka nie opowiada o końcu świata. Opowiada o końcu pośpiechu. Nie trzeba wierzyć, żeby iść. Nie trzeba rozumieć, żeby być obecnym. Wystarczy zrobić jeden krok i nie uciekać od następnego. Mnich Nowego Świata To nie jest książka o ucieczce. To nie jest manifest ani poradnik. To zapis drogi człowieka, który idzie przez współczesny świat bez pośpiechu, bez klasztoru, bez obietnicy nagrody. W świecie pełnym sygnałów wybiera krok. W świecie pełnym celów - kierunek. W świecie pełnym hałasu - uważność. Mnich Nowego Świata to opowieść o praktyce w ruchu. O byciu obecnym tam, gdzie wszyscy biegną dalej.