İpek Yaman'ın hayatı, doğum gününde yaşadığı bir kazayla tamamen değişir. O kazada ailesinin tamamını kaybeder. Üstelik kaza, İpek'ten sadece ailesini değil, sesini de alır. Bu acıyla yaşadığı evde kalamayacağını düşünür ve başka bir mahalleye taşınır. Yeni hayatında tanıştığı Emre, onun ilk ve en yakın arkadaşı olur. Zamanla İpek, Emre'nin abisi Cihan Kara'ya karşı içinde anlam veremediği duygular hissetmeye başlar. Konuşamadığı için, hislerini ve düşüncelerini bir günlüğe yazar. Ancak bir gün, o günlük Cihan'ın eline geçer. Ve İpek'in sakladığı hisler ortaya çıkar.

Ekim, sevilmemeyi küçük yaşta öğrenmişti; sessizliğin içinde büyüyen bir çocuktu. Yaman ise hayatın en karanlık yüzünü, babasının annesini gözleri önünde öldürdüğü gün tanıdı. Küçük kardeşiyle birlikte hayatta kalmayı öğrenirken, çocukluğunu kaybetti. İkisi de yaralıydı, ikisi de eksikti. Ama aynı karanlığın içinden geçerken birbirlerine tutunmayı öğrendiler. Bu hikâye, kötü bir hayatta bile insanın başka bir insanda nefes almayı bulabileceğini anlatıyor. Bazen kurtuluş, kaçmak değil; aynı acının içinde el ele durabilmektir.