"Her yıkımın küllerinden bir hikâye doğar. Benim hikâyemse kanla, acıyla ve sırlarla yazıldı." .Ben, kendi ellerimle gömdüğüm geçmişin mahkûmuyum. Gözlerimin önünde yandı hayatım. Çığlıklar sustu, ışıklar söndü, geriye sadece kül kaldı. O günden beri neye dokunsam ya parçalandı ya da beni parçalamak için geri döndü. Sevgiye açtım kalbimi, ihanetle karşılaştım. Adalet istedim, kanla sınandım. Bir çiçeğe baktım, ölümü hatırladım. Birine güvendim, en çok o yaraladı. Şimdi önümde iki yol var: Ya küllerimden doğacağım... Ya da külün kendisine dönüşüp, rüzgârın savurduğu bir hiç olacağım. "Hayatın terazisi gerçekten var mı, yoksa herkes kendi kanıyla mı tartıyor hayatı?"

Her insanın içinde bir kavanoz vardır. Kimimiz içine hayallerimizi, kimimiz yarım kalan dualarımızı koyarız. Lâle yıllar boyunca kavanozuna umutlarını sakladı her birini bir deniz kabuğu gibi topladı. Ama bir gün anladı ki, hayaller korunarak değil, Allah'a teslim edilerek yeşerir. "Tüm Hayallerim Kavanozda" - bekleyişin, sabrın ve tevekkülün hikayesi. Sahile vuran her taş, bir duanın cevabı; her dalga, kalbe dokunan bir hatırlatma... Bazen Rabbim, en sessiz denizlerde bile cevap verir.