Annemin ölümüyle ben de öldüm ve o gün bir söz vermiştim. Annem gibi binlerce kadın vardı, onlara umut olmak için adaletsiz bir Türkiye'de adalet sağlamaya karar vermiştim. O gün annemi kurtaramamıştım ama annem gibi olan kadınları kurtarabilirdim. Çocukluğumdan beri hukuku okumak istemiştim ve bütün zorluklara rağmen bunu ikiz kardeşim Birkan'la beraber başarmıştım. Kendi hayatımızı, düzenimizi kurmuştuk ama o adam hiçbir zaman peşimizi bırakmadı ve hayatımın en güzel ve mutlu yerindeyken yıktı, hayallerimi peş peşe yıkmaya başladı hiç acımadan. Ben o güzellikte, mutlulukta boğdu.

Her insanın içinde bir kavanoz vardır. Kimimiz içine hayallerimizi, kimimiz yarım kalan dualarımızı koyarız. Lâle yıllar boyunca kavanozuna umutlarını sakladı her birini bir deniz kabuğu gibi topladı. Ama bir gün anladı ki, hayaller korunarak değil, Allah'a teslim edilerek yeşerir. "Tüm Hayallerim Kavanozda" - bekleyişin, sabrın ve tevekkülün hikayesi. Sahile vuran her taş, bir duanın cevabı; her dalga, kalbe dokunan bir hatırlatma... Bazen Rabbim, en sessiz denizlerde bile cevap verir.