"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." Şehirlerin açık arttırmayla satıldığı sistemde Moskova'yı 18 Katrilyona satın alan liderin hikayesi... Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna'yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina'ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna'nın elinden Lina'yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna'yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur.

''her şey yalanmış. ailem, arkadaşlarım, tüm hayatım. ben ne yapacağım şimdi?'' ''eskiden hiç susmayan ben artık hiç konuşmuyordum.'' ''en büyük acı geçmişini hatırlayamamaktı.''

Bu, bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, gücün bedelini bilenlerin hikâyesi. Bazı insanlar hayatta kalır çünkü umutludur. Bazıları hayatta kalır çünkü sevilir. Bazılarıysa hayattadır çünkü ölmeyi kendine yakıştıramaz. Ezenya, Navenya ya da Lark. Ülke fark etmez. Bu dünyada güç kutsal bir kelime gibi dolaşır: herkes ağzına alır, kimse bedelini konuşmaz. Sahne ışıkları altında söylenen şarkılar, savaş masalarında çizilen haritalar ve mektupların arasına gizlenen gerçeklerde saklıdır o bedel. Kimisi ışıkta kendini bulur, kimisi karanlıkta. Kimisi sevilmek ister, kimisi hatırlanmak. Kimisi yalnızca birisi olmak. Bu hikâyede kahramanlar yok. Sadece seçimler var. Ve her seçimin bir bedeli var.

~Arya serisi 1~ Doğduğu gün hastanede yapılan büyük bir hata sonucu yanlış aileye verilen, otizmli 17 yaşındaki bir genç kızın gerçek ailesine kavuşmasıyla başlayan sancılı uyum sürecini anlatıyor. Yıllardır bildiği düzenin bir anda değişmesi, yeni bir ev, bambaşka yüzler ve hiç bilmediği duygularla dolu bir yolculuk... Hem onun hem de gerçek ailesinin dünyası altüst olur. Aile "2" Aşk "5" Sevgi"8" Abi"1" Genelkurgu"10" Gençkurgu "15" Abilerim"3"

Aralarında 9 yaş vardı. Birbirini tanımayan iki kişi, bir ayrılık sonucu bir araya gelmişlerdi... Defne için Sinan yanlış hissettirirken, Sinan için Defne bir o kadar doğru hissettiriyordu. İki farklı düşünce, bir kalp. Bu nasıl oluyordu?

Yalnızlığına sıkılan Evin bir gün numara sallar ve yeni dert ortağına mesaj atar.

Hayatı normal ve sıradan olan Ece, doğduğu günden beri ona ait olmayan bir hayatı yaşadığını öğreniyor. ~Doğarken çalınan kimliğimi 17 yıl sonra karşımda buldum. ‼️Klişe bulunabilir. 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 Bu kurguyu eğlencesine yazıyorum. Çok ciddiye almanızı beklemiyorum ama bence bir şans verilebilir. ❕#1: Genç kurgu ‼️Kurgudaki her şey doğaçlama ve hayal ürünü diyebileceğimiz şeylerdir gerçek hayattan esinlenmemiştir tamamen eğlence amaçlıdır ve fazla ciddiye alınmaması önerilir okumak istemeyen veya linçleyecek olanlara yer yoktur. Olası taklit veya kopya durumunda gerekli yerlere başvurulacaktır.

Bebeği lösemi olan Arslan ile kardeşinin beyninde tümör olan Ayşegül, çaresizlik dolu bir dönemde kaderin ağlarını örmesiyle karşılaşır. Onların çaresizlikten başlayan zoraki evlilikleri, acaba güçlü bir aşka yuva olabilecek miydi? "Sakin misin?" diye sorduğunda, iyice yaklaştı. "Sakinim." Onun sözlerinden cesaret alarak, dudaklarıyla dudaklarına dokundu ama ansızın yüzüne yediği tokatla, şaşkına döndü. Ayşegül'ün tedirgin bakan ela gözleri, kırpışan kirpiklerinin altında fazlasıyla masum duruyordu. "Özür dilerim." "Önemli değil... Şimdi ben seni tekrar öpeceğim ve sen bana tokat atmayacaksın." "Sen öpeceksin, ben tokat atmayacağım." "Aynen öyle..." "Tamam." "Öpüyorum." "Öp..." "Tokat yok?" "Tokat yok." Arslan, dudaklarını hafifçe onun dudaklarına değdirdiğinde, Ayşegül istemsizce geri çekildi. Onun gerilemesiyle, Arslan ona doğru yaklaştı. "Kaçarsan olmaz." "Kaçmamam lazım, evet!" "Ayşegül, sakin kal..." "Sakinim. Gayet sakinim!" Karısının titreyen ellerini tuttu ve dudaklarına götürüp öptü. Onu yatıştıracak başka bir çare bulamamıştı. Onun derin bir şekilde nefes almasıyla, rahatlamaya çalıştığını gördü ve tekrar denedi. Dudaklarını onun dudaklarına yakınlaştırdı ve ansızın Ayşegül'ün onu öpmesiyle şaşkınlığa uğradı. Geri çekilen Ayşegül, telaşla söylendi. "Çok pardon! Sen öpecektin, ben tokat atmayacaktım! Ben yanlışlıkla öptüm!" Arslan, kıza şaşkınca baktı. Bu kız gerçek miydi? "Biz öpüşmeye bu kadar zaman harcadıysak, gerisi..." diyen Arslan, geri çekilip önüne döndü. Ne yapsaydılar acaba? Sakin yaklaşınca, becerememişlerdi. Bir anda mı olsaydı? Bir de onu denemek isteyerek tekrar karısına döndü ve ansızın dudaklarına yapıştı. Uzun öpücüğü, nefes almak adına sonlandığında, tekrar yanağına yediği tokatla şaşkınlığa uğradı. "Ayşegül, tokat yok demi

"Ezseydin bir de orospu çocuğu!"

Kavin: Hiç mi düşünmedin? Hiç mi acımadın? Kavin: Bana bunları yaparken gelmedi mi aklına, o okulda deli gibi üstüne titrediğin kardeşin? Demedin mi benimde kardeşim var, ona yapsalar ne yapardım diye? Kavin: Demedin mi lan?! Demedin mi?! Kavin: Aslında biliyor musun? Salaklık bende. Kavin: Beni annem babam sevmemişti, sen mi sevecektin. 0535*****: Küçük... 0535*****: Yanlış numara *Görüldü* ~ Altay: Seni annen baban sevmedi Altay: Ama ben çok seveceğim.