Hiç kapanmamış bir dosya gibiydi Sinem'in geçmişi. Üzeri tozlanmış, adı anılmayan, ama hep orada bir yerlerde duran... O gece acil servise giren yaralıyla birlikte, yıllar önce saklanan her şey bir anda yeniden can buldu. Bir isim... Bir bakış... Ve susturulmuş bir hikâyenin yeniden başlaması. Doğukan, geçmişi sırlarla örülü bir adam. Sessiz, kararlı, tehlikeli. Ateş... Sinem'in çocukluğundan kalan tek iz. Ve Sinem... Yaraları saran ama kendi içindeki yaraya yıllardır dokunmayan bir kadın. Kaybedilen hayatlar, örtbas edilen suçlar, gömülen anılar... Birlikte çözülen bir bilmece değil bu, parça parça açılan bir geçmiş. Her adımda biraz daha yaklaşan tehlike. Her göz temasında biraz daha derinleşen hikâye. Bu bir hesaplaşma. Ve bazı gerçekler, sustukça daha da acıtır.

Rize'nin yemyeşil köy yollarında, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir aşk... Eflâl ve Barlas, köyün sessizliğinde, derenin kıyısında, birbirlerine ilk kalplerini emanet ederler. Gizli bakışlar, fısıltılar ve sıcak bir elin hatırası... Ama zaman, bazen en saf duyguları bile sınar. Bu hikâye; ilk aşkın masumiyetini, ayrılıkların sessiz acısını, ve yedi yıl boyunca kalplerde saklanan umutları anlatıyor. Köy evlerinin ahşap duvarları kadar eski sırların, derenin uğultusu kadar derin duyguların olduğu bir hikâye bu. Eğer sen de bir aşkın insanın içine nasıl kök saldığını, sevgi ve bekleyişin yavaş yavaş olgunlaşan bir şarkı gibi ruhuna işlediğini merak ediyorsan, "Mavi Hâre" sayfalarında kaybolmaya hazır ol.

Her seçim bir bedel ister. Bazı günahlar kanla değil, yalnızca gözyaşıyla ödenir. Bu, aşkın kefaretidir... Bu, **"Gözyaşının Kefareti"**dir.