"Çok solcu gördüm lakin sol yanımda bu denli devrim yapanı ilk defa görüyorum." Eşcinsel konuludur. Turan & Mahir

"Sen polis ol, ben de suçlu olacağım." dedi küçük çocuk elindeki oyuncak tabancasını karşısındaki kendisinden çok daha küçük olan sarışın çocuğa uzatırken. "Bu da silahın olsun." Sarışın çocuk kendisine uzatılan silaha uzun uzun baktıktan sonra gözleri yaşlarla doldu ve kafasını hızla iki yana sallayarak küçük elleriyle kulaklarını kapattı. "Ben silahlardan korkarım." ━━━━━━ "Roller değişti Komiser. Sen polis oldun, ben suçlu oldum." Poyraz karşısındaki siyahlar içindeki adama baştan aşağıya baktı, kendi açık mavi gözlerinde hüzün varken karşısındaki adamın koyu mavi gözlerinde acımasızlık vardı. "Biliyor musun? 'Ben silahlardan korkarım.' diyen o masum çocuğu özledim." Sarışın adam birkaç saniye sessiz kaldı, dudağının sol tarafı yukarıya doğru kıvrılırken gözleri sanki geçmiş bir anıyı seyrediyormuş gibi dalıp gitmişti. "Ben özlemedim." dedi en sonunda. Sert kişiliği sesine de yansımıştı. "Fazla zayıftı, ben de onu öldürdüm." → Bu iki erkeğin aşkını anlatan bir kitap. Eğer homofobikseniz lütfen içeriye girmeyin. Bu size hitap etmez. 🎵https://open.spotify.com/playlist/5VS4SZjLQWIjyjg9RAgKDD

Modern olmak için illa çağa uyum sağlamak gerekmiyor, biz fiyasko takılıyoruz beyfendi.

TAMAMLANDI "kardeşim adamlar aşiret diyorum." "bizde Sivas'lıyız ne olmuş." "silahları var." "kangalımız var."

Yeni mezun olmuş bir edebiyat öğretmeni, İzmirden ayrılarak körpe bir kasabaya taşınır. • İki erkeğin aşkını konu alır. Cinsellik ve argo vardır.

"aldım verdim ben seni yendim. hayır, doğrusu bu değil. sil baştan. aldın verdin sen beni yendin."

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.

Zor olan sevmek değil, sevilmeye çalışmaktı.

Artık süre dolmuş, saat çoktan on ikiyi geçmişti. Fakat bu hikayede arabaya dönüşen balkabakları ya da fareden evrilen atlar yoktu. Zira gerçek dünyada saat on ikiyi geçtiğinde, herkes iblise dönüşüveriyordu. |Düz yazı&Texting|