|'yağmur da yaşatmaz seni, güneşte artık... mevsim sonbahar. 𝖡𝖺𝗋ı𝗌̧ 𝖠𝗅𝗉𝖾𝗋 𝖸ı𝗅𝗆𝖺𝗓, hayran kurgusu. ꨄ

Manken&Futbolcu ❝ Ve insan, tam da her şeyi kontrol ettiğini sandığı anda, kalbinin hiç söz hakkı olmadığını anlar. Bazı duygular yalnızca kalbinizde taşımak içindir, yalamak için değil. Ben de onu senelerdir kalbimde taşıyordum. Öyle öğrenmiştim. ❞ Angel Eyes, Elmaslar gibi ağlarlar ama, Ağlama *ੈ✩‧₊˚༺☆༻*ੈ✩‧₊˚ Hayran kurgusudur, içerisinde herhangi bir gerçeklik barındırmaz.

Bir tarafta İstanbul'un soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz iş kadını: Berfu Ersoy. Kalbinin etrafına ördüğü duvarlar, en az kariyeri kadar kusursuz ve bir o kadar da buz gibi. ​Diğer tarafta sahaların hırçın, inatçı ve mağlubiyeti asla kabul etmeyen yıldızı: Barış Alper Yılmaz. İlk gördüğü andan beri o buzları eritmek için her şeyi göze alan bir Karadeniz fırtınası. Berfu kaçtıkça o kovaladı, Berfu sustukça o haykırdı. ​Birbirlerine düşmandılar; çünkü aynı aynanın farklı yüzleriydiler. Nefretin küllerinden doğan, dürüstlükle sınanan ve her şeye rağmen sönmeyen bir aşk hikayesi. "Kaçış bitti Berfu. Şimdi sadece sen, ben ve bu koca şehir varız."

Barış ile Hazal'ın anlaşmalı evliliği Varithen (n.): Seni tüm gerçeklerinle bilen ve buna rağmen yanında kalmayı seçen biriyle olmanın verdiği huzur. 𝒐𝒗𝒓𝒅𝒓𝒎𝒆𝒓 / 𝒆𝒄𝒓𝒊𝒏𝒊𝒂𝒓 𝒐𝒓𝒕𝒂𝒌 𝒌𝒖𝒓𝒈𝒖𝒔𝒖𝒅𝒖𝒓 Burada okuduklarınız tamamen bir hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla hiçbir ilgisi yoktur.

adam inat, kadın çok inat keçiler de kaçacak doğal olarak

"Merhaba Ayda, Galatasaray Spor Klübü'ne başvurun için bir kez daha çok teşekkürler! Bunu söylemenin kolay bir yolu yok fakat ne yazık ki Galatasaray Spor Klübü Stajyer Fizyoterapist pozisyonu için alım sürecimizi tamamladık. Stajyer alım sürecine ayırdığınız zaman için teşekkür ederiz." Telefonu suni çime fırlattım. Dolu gözlerimi iki saattir aralıksız antrenman yapan Fenerbahçeli futbolculara çevirdim ve sağlık çantasını kaptığım gibi seke seke bana doğru gelen Dzeko'ya koştum.

Parmak, burnunun hemen önündeydi. Bir anlık duraksamanın ardından Barış'ın aklına muzip bir fikir geldi. Kaşlarını hafifçe kaldırarak, hızla eğildi ve nazik bir öpücük kondurdu.

bana hazmedemeyeceğim şeyler söyledin

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

Bir tarafta abisinin bıraktığı mektubun ağırlığıyla ezilen Barış Alper, diğer tarafta ablasının vasiyetini kucağında bir bebekle sırtlanan Selen. İki ayrı hayat, geçmişin günahları ve bir bebeğin sessiz çığlığıyla aynı kapı eşiğinde kesişir.