+ Gidiyorsun yani? -Gidiyorum... +Sorarlarsa, ne diyim? -Başaramadık dersin...

Rize'de başlayan, Ankara'ya ve İstanbul'a uzanan bir aşk hikayesi... Barış Alper Yılmaz ve Yağmur Sönmez Yağmur daha Barış'ı kimse tanımıyorken sırılsıklam aşık olmuştu ona. Kimseye söylemedi, içinde yaşadı bütün duygularını. Şimdi Barış herkesin gözünpn üzerinde olduğu bir futbolcu; Yağmur kariyer basamaklarını tırmanan genç bir avukat ve yüksek lisans öğrencisi. Rize'de olsalardı her şey daha kolay olurdu...

1 yıl önce bitmiş bir aşk tekrardan filizlenebilir mi? Yapılmış hatalar düzeltilebilir mi? Peki... Eren kırdığı kadına, aradan bir yıl geçmesine rağmen kendini affettirebilir mi? Okuyup öğreneceğiz... (Elimde olduğunca yazım kurallarına dikkat edeceğim. Ama hatalarım olabilir sonuçta ben TDK değilim.)

Bazı aşklar vardı. Yarım kalacağı her yerden belliydi. Yarım,eksik,hiçbir zaman tamamlanmayacak ama tamamlansın diye ömrünüzü bile verebileceğiniz... İlk engel babamdı. Fenerbahçenin başkanı Ali Koç'un kızıydım ve o da rakip takımın oyuncusuydu. Bir sonraki engelse bizi tanıyanlardı. Onun gibi her şeyi kafasına takan biri için fazlaydı. İki eski sevgili olan Lizge Koç ve Barış Alper Yılmaz tüm engellere rağmen tekrar birlikte olabilecekler miydi? İmkansızları imkan dahiline getirebilecekler miydi? İMKANSIZ İMKANLAR BARIŞ ALPER YILMAZ

Gazetecilik bölümü okuyup Galatasarayda staj yapan Dolunay Akkurt ve Galatasarayın parlayan yıldızı Barış Alper Yılmazın yanlış olan yakınlaşması sonucu gerçekleşen bir evlilik... •••• "Sana aşık olduğumu düşündüren ne?" Çapkınca sırıttı. "Barış Alper olmam."

"Kaç kişiyiz savunan sevdayı." -Tamamlandı-

Barış, Ela'nın gözlerinin içine baktığında... kelimeler buhar olup uçtu zihninden. Aslında yolda gelirken ne diyeceğini düşünmüştü. Hatta kendi kendine cümleler kurmuştu. "Nasılsın?"la başlayacak, belki "Nasıl gidiyor?" diyecek, belki de hiç uzatmadan sadece "Seni görmek iyi geldi," demeyi planlamıştı. Ama şimdi... Ela oradaydı. Karşısındaydı. Gözleri yorgundu, ama hâlâ o bildiği Ela'ydı; uzak ama bir o kadar da yakın.

"Seni çok seviyorum Barış Alper." "Ben daha çok bücür."

"Aramızdaki çekimi hissetmiyor musun peri?" "Yapma, burada olmaz Barış." Dudakları boynuma inerken sesim yalvarır gibi çıkmıştı. İkimiz de biliyorduk ki birbirimize açlığımız bitmeden bu odadan çıkmayacaktık. "Çok güzelsin." Boynuma fısıldaması daha çok tahrik etmişti. Kokumu içine çekiyordu. Vücutlarımız iyice birbirimize yapışmış, her zerremizi hissediyorduk. Birden durup gözlerimin içine baktı. "Barış... Durma..." İnliyormuş gibi çıkan sesim onu harekete geçirdi.