Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Bölümlerler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Kül olmuş bir şehir, gözünü karartmış bir bilim insanı tarafından anlaşmayla tamamen kendisine ait olur. Kül olmuş şehri alan bilim adamı Deniz Aras şehri yüz yıllar sonrasına götürerek teknolojik bir şehre dönüştürür. Tasarladığı bu teknoloji şehrinde bir kadın profesöre ihtiyacı vardır çünkü babası kendini buza gömdürmüş ve teknoloji yılında uyanmak istediğine dair bir not bırakmıştır. Profesör bilim kadını Hazel Alvers ise laboratuvarı mühürlenmiş kapana kısılmıştır. Ta ki gecenin bir saati aldığı bir telefonla evine gelen helikoptere binip Teknolojik şehre varana kadar. Yüz yıllar sadece bir adım ötemde.

"O kurşunu sıkmaya cesaretin yoksa silahı da boşa taşımamalısın" Çene kasları gerildi sanki bu sözlerimle biraz kızdırmıştım. Yüzünde mimik oynamıyordu.Gerçekten kusursuz bir tetikçi gibi duruyordu. İncelemesi ve ağır hareketleri bunu kanıtlıyordu. Kafasını yana eğdi, yüzü ciddileşirken arkada ki kıpırtıyı bende hissettim. Biri bizi izliyordu ki ben bir şey yapamadan gelen silah sesiyle izlediği son şey bizim birbirimize silah doğrultmamız oldu. "Bir darbeci daha" dedi keskin sesiyle. Silahını indirirken yanımdan geçip arkamızda ki ölmek üzere olan adamın yanına gitti. Silahı indirip peşinden gittim. Üstünden cüzdanını çıkarıp kimliğini aldı. Alır almaz elinden kaptım. Bu aradığımız adamın soyundan biriydi. Yani Mustafanın. "Sanırım saklanan fareyi deliğinden çıkarmaya başlıyoruz " diye mırıldanıyordum ki kimliği tekrar elimden kapıp inceledi. İstediğimi almıştım artık onun olabilirdi. Yine de bu gece onunla kapışmamı gerektiren bir durum yoktu. Başka tetikçilerde Mustafanın peşindeydi. Kimse onu öldürmeden onu alıp götürmem gerekiyordu. Ne kadar yakışıklı olursa olsun şu an ona vakit ayıramayacaktım. Silahı çantama tekrar koydum. Beni her an öldürebilirdi. Ya da her an önümü kesmeye kalkabilirdi ama yapmayacaktı. Hal ve hareketlerinden belliydi. Şu an birbirimize karşı bir rakipliğimiz yoktu. Hatta Mustafanın peşinde olan tetikçinin fazla olması işime geliyordu. "İkinci defa olmayacak." diyerek çıkışa yöneldim. Çıkmak üzereyken ayakkabımdan bir mermi sekti ve silahın sesi boş depoda yankılandı. Normalde bunu yapan birini öldüresiye dövebilir ya da öldürmeyen bir yerine sıkabilirdim ama bende yapmayacaktım "Bende de İkincisi olmayacak" arkamı dönmeden durduğum yerde sırıttım. Bunun beni korkutmayacağının bilincinde olmasını istedim.