Hayat kalmak zorunda hisetiğim gün biriyle taşıtım çocukluğumla. O gün o yalnızlığın içinde bir el uzandı. 'Güven' dedi tüm kalbiyle hayatımı kurtardı. Beni eğiti kendimi nasıl savunma gerektiğini ve hayatı öğreti sevgiyi öğreti. Kimdi bu adam.? Okudum hemşire oldum annemi kaybettim. Artık Türkiye'de kalmak için bir sebebim yoktu. Öylede yaptım İsviçre ye gidecektim. Yeni bir hayat yeni bir ev herşey yeniden. Gideceğim gün ensemde bir acı hissettim. İşte o ana hayatım tamamen değişti. Kim kaçırmıştı beni.? Oydu beni büyüten bana değer veren hayata kalmamı sağlayan adam peki benden ne istiyordu. "Benden ne istiyorsun." Ona baktım da yüzünde bir tebessüm oluştu. "Biri var ufaklık sen onu kendine aşık edeceksin sonrada onu terk edeceksin." Söyledikleri beyinimde yankılanıyor du. "Bunu onun suçuymuş gibi yapacaksın." Dediğinde söz veriyor gibiydi. Beni tehlikeye atacak şeyler yapamazdı. "İki saatin var ufaklık düşün kararını ver. İstersen kapıda iki adam var git sana hava limanına kadar eşlik edecekler. Ama yanımda kalırsan bu işi bittikten sonra İsviçre'de istediğin gibi bir hayat sunacağım." Bana vadeti değil yaptığı onca iliği düşündüm. Peki bu ateşte yanacak mıydım.? Yoksa ateşin ta kendisi mi olacaktım.?