Bazı sırlar, gömüldükleri yerde kalmaz. Yıllar geçer. İnsanlar değişir. İsimler unutulur. Ama gerçek... Daima kendine bir yol bulur. Neva, cevabını yıllardır aradığı bir sorunun peşindedir. TYUPLANOV ise kimsenin sormaya cesaret edemediği cevaplarla yaşamaktadır. Onları aynı yolda buluşturan şey bir cinayet değildir. Ne intikam... Ne de tesadüf. Geçmişten bugüne uzanan görünmez bir bağ, her adımlarını birbirine biraz daha yaklaştırırken, dost ile düşman arasındaki çizgi silinmeye başlar. Çünkü bazen en tehlikeli insanlar silah taşıyanlar değil... Gerçeği bilenlerdir. Ve bazen en büyük hata, bir sırrı ortaya çıkarmak değil... O sırrın seni de içine çekeceğini fark etmemektir. Çünkü bazı yollar kesişmez. Sadece... PARALEL İLERLER.

Gecenin tüm sessizliği üzerimize çökmüşken, kucağında bir tüy kadar hafif ama ruhu bir o kadar ağır hissediyordum kendimi. Parmak uçlarım, onun o keskin yüz hatlarında yavaşça gezindi ve tam elmacık kemiğinin üzerinde, gözünün hemen altında duran o küçük, karanlık bene takıldı. Sanki tüm dünyası o noktada toplanmış gibiydi. "Bu benin anlamını biliyor musun?" diye fısıldadım. Sesim, aramızdaki o gerilimli boşlukta yankısızca süzüldü. Bakışları bakışlarıma kenetlendi, gözlerindeki o dipsiz karanlıkta sadece merakı gördüm. "Hayır." dedi sesi pürüzlü ve derin bir tınıyla. 'Anlatmamı ister misin?' diye sordum, parmağımı o küçük izin üzerinde hafifçe gezdirerek. Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu, bakışları bir an bile ayrılmadı benden. "Sen anlatacaksan, evet." dedi. Derin bir nefes aldım, sanki anlatacağım şey ikimizin kaderini o noktaya mühürleyecekmiş gibi "Buna bazıları gözyaşı beni der... Derler ki, Tanrı sevdiği kulunun acılarını unutmaması için tam oraya bir mühür vururmuş. Senin her bakışında, o dökülmeyen gözyaşlarının izini görüyorum ben."