"ဆရာထူးအိမ်သင်းသီချင်းလို အမေ့ရဲ့ဒုက္ခအိုးလေးမဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အန်တီ့ရဲ့ဒုက္ခအိုးလေးတော့ဖြစ်ချင်ပါရဲ့" - နိမ်းဧကရီမောင်

"သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးက ကျွန်မရဲ့ နွေဦးကို ပိုပြီး ပူပြင်းစေခဲ့တယ်။"

"တကယ်ပါဝေရယ် ဝေကနှင်းရဲ့နေ့ဆိုလည်းဟုတ် ညဆိုလည်းဟုတ်တယ်" "ဝေမရှိတဲ့နှင်းဘ၀က အလင်းရောင်မရှိပဲစမ်းတဝါးဝါးသွားရမယ့်လမိုက်ညတွေပေါ့"

အချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။

တစ်ခါမှမရောက်ဖူးခဲ့သည့် အရက်ဘားတစ်ခုတွင် မြနန္ဒာဟူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကျွန်မ ရှာဖွေနေကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေမြင်ခဲ့လျှင် "ကေသီ၊နင်ရူးသွားပြီလား" ဟုအမေးခံရပါလိမ့်မည်။ *** ဇာတ်လမ်းထဲမှာပါတဲ့ အဖြစ်အပျက်၊အကြောင်းအရာနဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကို စာရေးသူဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။တိုက်ဆိုင်ခဲ့ပါက ခွင့်လွှတ်ကြဖို့တောင်းဆိုပါရစေ။ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ နဲ့ပတ်သက်ပြီးလည်း စာရေးသူ လက်လှမ်းမီသလောက် ကြိုးစားတင်ပြထားပါတယ်။စာရေးသူက ဆရာဝန်မဟုတ်ပါဘူး။ဒါကြောင့် အမှားတွေပါခဲ့ရင် ထောက်ပြပေးကြ၊ပြုပြင်ပေးကြဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်နော်။

တစ်ချို့မိန်းခလေးအများစုကသူတို့အလှကိုပေါ်စေဖို့ပန်း‌များကိုကူညီခိုင်းကြတယ် ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မိန်းမကတော့ပန်းတွေကိုလှအောင်ကူညီပေးတာ အဲ့အမျိုးသမီးလေးပန်လိုက်မှပန်းတွေဟာပိုလှတာ

မျက်နှာဟာခွဲမရအောင်တူနေပေမဲ့စိတ်ဓာတ်ကတော့အတော်လေးလွဲနေခဲ့တယ်

ချစ်ကြသူတွေအကြောင်း ရိုးရိုးလေးပါပဲ

ယူ့သမီးလေးကို တို့ သဘောကျလို့ အပိုင်ပေးပါလား (ဒေါ်တင်မမမောင်)

ဒေါ်သိမ့်သဒ္ဒါသွေး + နွေဖူးငုံ