Sultan Cüneyd'in göz bebeği; Zeynep Hatun.

-hanımefendi cok güzelsiniz -efendi ne diyorsun öyle ulu orta ayıp

Evli Cünzey

#CünZey

evlilikten korkan zeynep babasının zoruyla mürşid torunu cüneyd ile evlenip aşkı tanıyor

finalden sonra nasıl istiyorsam veya herkes nasıl ıstıyorsa dusunerek yazıyorum

Cüneyd'in dergâhtaki manevi kimliğiyle Zeynep'in tomurcuk halindeki kişiliği bu başlıkta buluşuyor. "Gonca" açmamış bir çiçek, Zeynep'in iç dünyası gibi. Zeynep, bir şehirden kaçarken aslında kendi içine yürüyordu. Aşkın ne olduğunu Paris'te, sabrın ne demek olduğunu İstanbul'da öğrendi. Cüneyd'le mektuplarda buluştu, annesiyle suskunlukta. Bu hikâye bir kavuşma değil, bir teslimiyet hikâyesi... Ve bazı dualar, sadece susarak kabul olunur. Roman, bir gül yaprağının sabrıyla yazıldı.

"Tek bir kişinin yokluğu, etrafındaki tüm çokluğu hiç yapar. "

"Hayat öyle birşey ki ;doğarken neden ağladığını yaşarken farkettirir.. "

"Cüneyd!" ses geliyordu ama cüneyd'e gidemiyordu. Yine bir dost gibi değil, bir psikiyatr gibi. Döngü yine başlamıştı. Cüneyd tam öne eğildiği anda, Levent bir adım attı. "Cüneyd..dur! Sakın yapma." [Yb yolda gelirken araba ağrıza yapmıs gelemiyor]