Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

O kanlı savaşın ortasında vurdu beni kurşunlar, gözleri bildim; kaç yürek burkuldu içimde, kaç kez o inci gôzlere yenildim. 12\9\20 25\3\21 (angst değildir!)

tamamlandı ✔️ Kızıl güneş doğdu dünyaya, dökülen kanların imgesi. Ve bir bebek düştü dünyaya, ihanetin son bekçisi. jjk+pjm

Eli tekrar sırtıma indi. Parmakları omurgam boyunca ağır ağır ilerliyordu. Omuzlarım gerildi; sonra gevşedi. Sıcaklığı derimin altına nüfuz ediyordu. "Tadına bir kez varırsam," bacaklarımın arasına yerleşti, "yitirene dek bırakmam." Kafamı geriye atıp dudağımı ısırdım. Şu ana özel konuşmuyordu sanırım. Bu odadan çıkıp gitmezsem eğer bir daha asla yörüngesinden çıkamayacaktım. Üstü kapalı bir ikazın maddesi olduğu zatî bir sözleşmeyi imzalıyor gibiydim. Neye bulaştığımı, beni neyin beklediğini bilmiyordum; fakat duruyordum. Gitmek için adım atmadım. Onunla birlikte gelen tüm şeylere boyun eğiyordum. Yada öyleymiş gibi yapıyordum. Aklımı kurcalayan, zihnimi yoran tüm sorulara cevap bulmadan geri durmayacaktım sanırım. "Yitene dek tadıma bak."