~Daha çocuk yaşlarda kendisinden yaşça büyük bir adamın saplantısı haline gelmiş ve bunun sonucunda da hamile kalıp bir oğlu olmuştu genç kadının. ~Kendinden yaşça küçük bir kız çocuğuna deli gibi aşık olmuştu ve ne kadar haberi olmasa da o kız çocuğundan bir oğlu olmuştu. ------------------ ~İlk kurgum olduğu için yazım yanlışları ve eksiklerim olabilir arkadaşlar o yüzden kusuruma bakmayın 🙂 ~Yasal hakları bana aittir çalınması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır! ~YAŞ FARKI VARDIR!!! ~Bazı bölümlerinde hassas içerik olabilir ona göre okuyun kitabı.

🥀 Karnımı tutarak ormanın karanlığında nefes nefese koşuyordum. Dört aylık ikiz bebeklerime hamileydim. Attığım her adımda sadece kendimi değil, bebeklerimi de korumaya çalışıyordum. Hava giderek kararıyor köpeklerin uluma sesi ormanda yankılanıyordu. Nefesim kesilmişti. Tam kurtulduğumu sandığım anda, hayatımı cehenneme çeviren adamın sesi ormanın derinliklerinde yankılandı...🌑 Barlas: "ELİF! Nereye gidersen git seni bulurum! Bak, kendi isteğinle çık. Daha fazla kaçma. Sen... de bebekler de bana aitsiniz. Ne kadar kaçarsan kaç sonunda sizi bulucam! "🥀 Gözlerimden yaşlar süzülürken karnımı iki elimle sardım. Titreyen dudaklarımdan kelimeler döküldü. "Lütfen Allah'ım... Bana güç ver. Ne olur beni ve bebeklerimi koru. Onların başına kötü bir şey gelmesine izin verme. Bize bir çıkış yolu göster... Lütfen... Rüzgâr ağaçların arasında uğuldarken koşmaya devam ettim. Arkamdan gelen ayak sesleri ve Barlas'ın sesi, karanlık ormanda peşimi hiç bırakmıyordu.❗ ❗🔞 Uyarı : Bu hyikâye kurgu eseridir. Saplantı,zorlama, Psikolojik baskı, cinsellik, şiddet, yetişkin temalar ve rahatsız edici olabilecek sahneler içerebilir. Lütfen bunu göz önünde bulundurularak okuyunuz. Şimdiden iyi okumalar ☺️ 🥰

"Ne sanıyorsun sen kendini? Sevgili değiliz, asla olamayız, sen beni korkutuyorsun ve zarar veriyorsun!" Dedim direkt, kısa bir sessizliğin ardından adım seslerini duydum, duymamla kapıya depar atmam bir oldu, ama geç kalmıştım. Saçlarımdan sertçe tutarak beni yatağa sertçe fırlattı, sırtımın acısıyla dudaklarımı çığlık atmak üzere araladım, ama saniyeler içinde üzerime çıkması ve ağzımı kapaması bir oldu. Saç diplerimdeki acı da artınca gözlerim yaşardı. Artık onu görüyordum, gözlerinin içi kıpkırmızı olmuştu, göz bebekleri ise oldukça koyulaşmıştı, korkutucuydu. Yüzüme iyice yaklaştı, hırıltılı nefesini dudağıma üfledi. "Olamayız öyle mi? O zaman izle ve gör, yavaş yavaş bana aşık olacaksın Rojbin, istemesen de olacaksın!" Dedi ve dudaklarını dudaklarıma bastırdı. !!!DİKKAT!!! BU KURGUDA KLİŞE, SADİSTLİK VE İŞKENCE VARDIR! AYRICA RUHLARLA İLGİLİ BİR KİTAPTIR, ONA GÖRE YORUMLARINIZI YAPIN!!!

Birbirlerine lisenin başından beridir ölesiye düşman olan, Çakır ve Ateş.

Bu şehir onun kurallarıyla nefes alıyor. Gücün, paranın ve korkunun tek sahibi: Arkan Korhan. Ben ise onun gölgesinde yaşayan bir kadınım. Kaçmayı denedim. Unutmayı denedim. Kendime ait bir hayat kurmayı denedim. Ama Arkan Korhan'ın dünyasına giren kimse, bir daha eskisi gibi olamaz. O, beni korumuyor. Sahipleniyor. Sevmiyor. Yönetiyor. Yanında tutuyor çünkü işine yarıyorum. Yanında tutuyor çünkü gitmeme izin vermiyor. Toplantı masalarında onun yanında oturuyorum. Şirketin kirli işlerinde onun adına konuşuyorum. Geceleri ise... onun kapısı çalınıyor. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, gücün insanı nasıl esir aldığına dair karanlık bir itiraf. Bu, kaçamayan bir kadının, şehrin sahibine boyun eğişi. Çünkü bazı adamlar sevilmez. Onlara sadece itaat edilir.

Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.. ❝Yağmuru kim döküyor? gökyüzü değil, hasta kadınların kurumayan müjganları döküyor yağmuru. Ölümler geçiyordu önümüzden, dirimler yaşanıyordu başkalarının dünyasında. Bize ise sadece her darbede biraz daha donan o ruhlar, her haksızlıkta boğazımızı yırtarcasına büyüyen o çığlıklar kalıyordu. Ben o çığlığın ta kendisiydim.❞ Yaş yirmi dört! Yolun yarısı eder.

❗18+ sahneler vardır şiddet içerir sevmeyen okumasın sonra gelip yorumlarda psikolog rolü yapmayın Bu kurgunun kendime ait olduğunu belirteyim sonra çalınmış ismi verilmesin İçine öfke hissi dolmuştu Nasıl yapardı bunu? Nasıl cesaret ederdi buna Esra onu bırakıp gitmeyi gerçekten göze almışmıydı? Esra onu gerçekten sevmeyi bırakmış mıydı? Kendini geçmiş nasıl çocuklarını yalnız bırakırdı? Ondan olan iki canı bırakıp gidecek kadar bıkmış mıydı kocasından? Ateşin kafasındaki düşünceler susmuyordu O sadece Esrayı istiyordu Belkide istemiyordu İçindeki duyguyu o bile bilmiyordu Ama Ateş şuan sedyede yatan karısından başka birşey görmek istemiyordu Ona iyi davranmasa bile karısının yanına gelirdi hep çünkü bilirdi Esra gidemezdi Esra kaçamazdı ondan Yapamazdı Onu yalnız bırakmazdı Çünkü Esra fazla iyiydi Fazla saf Fazla masum biriydi Çok zor şeyler yaşamış Şiddet görmüş Susmaya mahkum bırakılmış Korkak bir kadındı Esra Kocasından korkan Ateş bunun farkındaydı Ne yapacağını bu kez koskoca Ateş Özar bile bilmiyordu

Emir vermekten hoşlanan bir vampir ve geri adım atmak zorunda kalan bir kız -"sana birgün yalan söylersem ne yaparsın?"kaşlarını hafifçe çatıp -"seni ilk yanımda tuttuğum zaman ne dediğimi hatırlıyor musun?"sadece başımı eğince -"söyle!"diye sesini yükseltti. Gözyaşlarım akarken -"hatalar bedellere mahkumdur"dedim. -"cevabını kendin verdin"kafamı onun göğsüne koydum. -"ne yapacaksın bana?"sessizce sorduğum sorudan sonra omzumdan tutup geriye çekti,gözlerime baktı. -"bana birdaha yalan söylememeni sağlayacağım" ++++++++++++++++++++++++++

Genç kız mafya kocasından her gün. Şiddet görerek güne uyanıyordu mafya kocası hiç mi bıkmıyordu ona vurunca hiç mi vicdanı sızlamıyordu hiç mii hayatı boyunca böyle mi yaşayacaktı...?

Yetimhaneden piskopat mafya karısı olmak