Ο Leonardo δεν είναι ένας άντρας που πρέπει να αγαπήσεις. Είναι ένας άντρας που πρέπει να φοβάσαι. Ένας κόσμος από εξουσία, σιωπές και μυστικά τον ακολουθεί όπου κι αν πάει. Στην Ελλάδα αναζητά ένα σπίτι μακριά από τα βλέμματα και τις ζωές που έχει αφήσει πίσω του. Και τότε εμφανίζεται η Σεμέλη. Εκείνη δεν ξέρει ποιος πραγματικά είναι. Εκείνος ξέρει πως δεν πρέπει να την πλησιάσει. Όσο περισσότερο χρόνο περνούν μαζί, τόσο περισσότερα όρια διαλύονται. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω. Μια λέξη που κανείς άλλος δεν τολμά να του πει. Ένα άγγιγμα που δεν θα έπρεπε να σημαίνει τίποτα και καταλήγει να σημαίνει τα πάντα. Και κάπου ανάμεσα στην έλξη και στον φόβο, η Σεμέλη αρχίζει να καταλαβαίνει πως ο Leonardo δεν ήρθε στην Ελλάδα μόνο για να αγοράσει ένα σπίτι. Κουβαλά μαζί του ένα παρελθόν που δεν την αφορά.Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε. Γιατί κάθε οικογένεια έχει τα μυστικά της. Κάθε άνθρωπος έχει τις αμαρτίες του. Και μερικές αλήθειες περιμένουν χρόνια μέχρι να βρουν τον σωστό άνθρωπο για να τις αποκαλύψουν. Κάποια μυστικά δεν πρέπει να αποκαλύπτονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να ερωτεύον

Όταν τα όρια πατηθουν και τα πάθη σκοτώσουν τη λογική , ο έρωτας θα ανοίξει τα φτερά του καταστρέφοντας τα πάντα στο πέταγμα του. Εκείνος πάντα ήταν δίπλα της. Φρουρός. Προστάτης από τη γέννα της... Δάσκαλος και μέντορας της. Εκείνη όμως μεγάλωσε...Άλλαξε. Η εφηβεία αποτραβιεται από πάνω της και τα ηνία παίρνει η γυναικεία της φύση . Η ατσαλακωτη ομορφιά της , το ταμπεραμέντο και η γοητεία μεγαλώνουν όπως κι εκείνη μέρα με τη μέρα. Δύο άνθρωποι δεμένοι σαν μια γροθιά, έρχονται αντιμέτωποι με συναισθήματα που δεν ήξεραν ότι υπήρχαν... συναισθήματα που απαγορεύονται. Μια αλυσιδωτή αντίδραση γεμάτη ένταση, πάθος, προδοσία, μίσος και ζήλειας ξεκινάει για να σπείρει τον όλεθρο. Η Ελίζαμπεθ, κακομαθημένη από τον ίδιο, έμαθε να παίρνει πάντα αυτό που θέλει. Έμαθε να ελέγχει. Να παλεύει για τα θέλω της, ψυχή και σώμα. Τι θα συμβεί όμως όταν αυτά που θέλει δεν μπορεί να τα έχει; Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

Όσα πρόσωπα έχει ένας άνθρωπος, Άλλα τόσα έχει και ο έρωτας... Ποιος θα σωθεί; Και ποιος θα σώσει; Πάντα ήξερε ότι μέσα σε εκείνες τις μαύρες χάντρες, υπήρχε και λίγο καφέ... Σαν ένα άγριο τσακάλι που ηρεμία δεν έχει στο βλέμμα... Αν εκείνος ήταν όμως τσακάλι, εκείνη ήταν φωτιά ολόκληρη... Δεν ήταν Γεράκι, μήτε και λιοντάρι... Ένα άγριο ατίθασο άτι ήταν... Ένα μείγμα εκρηκτικό και ακόμα ποιο επικίνδυνο από όσο φαντάστηκαν οι γύρω της Πόσο ψέμα; Πόση ανάγκη για εκδίκηση; Όσες απώλειες κι αν μέτρησε, αυτή της ψυχής της ήταν η μεγαλύτερη... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Λένε ότι τα τσακάλια κυνηγάνε σε αγέλες... Ότι πολλές φορές είναι χειρότερα από κάθε άγριο ζώο εκεί έξω. Αδίστακτα και επιθετικά... Φθονερά και άκρως ύπουλα... Τι κι αν είσαι λιοντάρι και βασιλιάς, τι κι αν πετάς... Αυτά πάντα θα σε βρίσκουν... Τσακάλια είναι... Δεν μπορείς να ξεφύγεις... Η μήπως μπορείς; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Αναθεματισμενη γυναίκα" ψιθύρισε ξέπνοος πέφτοντας στα γόνατα μπροστά της. Μερος πρώτο "-Τι σου αρεσει δηλαδη σε μια κοπελα?" Σταματησε να κινείται και σταθηκε μπροστα της. Σκεφτηκε λιγο την απαντηση του. Υστερα χαμογελασε πονηρα "-Να εχει μυαλο,για να της το γαμαω" Μερος δεύτερο Και τότε το κάρμα είπε: "Θα ερωτευτείς κάποιον, αυτός όμως δε θα σε αγαπήσει πραγματικά, γιατί δεν ήθελες να αγαπήσεις εκείνον που ήταν ερωτευμένος μαζί σου." Μέρος τρίτο "Παρατα επιτέλους ! Δεν ωφελεί πουθενά όλο αυτό!Απλως κανε κατι αλλο " "Δεν ξερω αν εχουμε συστηθει.Ειμαι ο Jason Hunter ,ο βασιλιας της μαφιας,δεν παραταω ποτε την πρωτη μου επιλογη malyshka" Don't copy ola-kai-tipota © 2017-2020 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Επειδή έχει πλάκα Επειδή είναι εύκολο Επειδή δεν υπάρχουν συναισθήματα στη μέση. Επειδή δεν θα το μάθει και κανεις. Η Φαιδρα Πολίτη και ο Ιάκωβος Νικολαϊδης ήρθαν κοντά για όλους τους λάθος λόγους, και θα χωρίσουν για όλους τους σωστούς. Η συναντηση τους δεν εκρυβε κανενα συμπαντικο παραδοξο. Αντιθετως, θα την ελεγε κανεις σχεδον...προμελετημενη. Εκεινη χρειαζοταν συμβουλες, για το πως να προστατευσει νομικα τα εργα της, κι εκεινος ηταν δικηγορος με εξειδικευση στο εμπορικο δικαιο. Η αδελφη της και ο αδελφος του ζουσαν έναν από εκεινους τους ερωτες για τους οποιους γραφονταν βιβλια. Εκεινοι οι δυο...δεν θα το λεγα. Για αυτό και δε θα σου γραψω κεφαλαια ατελειωτα για την Φαιδρα και τον Ιακωβο. Κι αυτό, γιατί τα παντα συνεβησαν πολύ... πολύ πιο απλα. Και καπου εδώ, ενεκα της οικειοτητας που εχουμε, θα μου πεις πως δεν με πιστευεις. Και καλα κάνεις.

Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Αν. Μια λέξη τόσο μικρή, ώστε να χωρά ανάμεσα σε δύο ανάσες. Κι όμως, λίγες λέξεις κατάφεραν ποτέ να κουβαλήσουν τόσο μεγάλο βάρος μέσα στην ανθρώπινη σκέψη. Το «αν» δεν ανήκει στο παρόν. Δεν ανήκει ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Ζει κάπου ανάμεσα. Σε έναν τόπο που δεν μπορεί να αγγίξει κανείς και, παρ' όλα αυτά, επισκέπτεται ξανά και ξανά. Είναι η γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε όλες τις ζωές που δεν έζησε ποτέ ένας άνθρωπος. Ίσως γι' αυτό το «αν» να είναι τόσο επικίνδυνο. Διότι ζητά φαντασία. Παίρνει μια στιγμή και τη διπλασιάζει. Τη χωρίζει σε δεκάδες διαφορετικά μονοπάτια και αφήνει τον άνθρωπο να περιπλανιέται μέσα τους. Τον κάνει να αναρωτιέται πώς θα ήταν ο κόσμος αν είχε επιλέξει διαφορετικά. Και το παράδοξο είναι πως κανείς δεν θα μάθει ποτέ την απάντηση. Γιατί η ζωή χαρίζει μόνο μία εκδοχή των γεγονότων. Μία μόνο διαδρομή. Το «αν» είναι η ερώτηση που γεννιέται κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει τη ζωή του και αναρωτιέται αν μια μόνο διαφορετική στιγμή θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.