"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

Ölüm gerçekten bir son mu? Yoksa insan aklının anlam veremediği bir eşiğe verdiği isim mi? Yüz yıl önce dünya, sessiz bir salgınla yarıya kadar yok oldu. İnsanlar acı çekmeden, çığlık atmadan, sadece gözlerini kapatarak öldü. Ve kırkıncı gece... mezarlar açıldı. Ölüler geri döndü. Onlarla birlikte gelen şey umut değildi; bilinmezlikti. Dirilenlerin bedenlerinde beliren işaretler, içlerinde hapsolmuş bir gücün mührüydü. Bu güç bazılarını neredeyse sıradan bırakırken, bazılarını tehlikeli kılıyordu. Dünya onları kabul etti... ama asla güvenmedi. Baş karakter böyle bir dünyada büyüdü. Ölümden dönmüş bir annenin güçlü iradesi ve gücünü neredeyse tamamen kaybetmiş bir babanın sessizliği arasında. Fakat onun içindeki şey farklıydı. Onun gücü sadece bir yetenek değildi; bir kapıydı. Ve o kapının ardında, insanlığın yüz yıl önce görmezden geldiği bir gerçek yatıyordu. Bazen en korkutucu şey ölmek değildir. Bazen asıl korku, geri döndüğünde neye dönüştüğündür.