Yüzyıllardır ışıkla gölge arasında süren gizli bir savaşta, kaderin seçtiği iki genç - biri ışığı, diğeri karanlığı kontrol eden- birbirlerini yok etmek üzere yetiştirilir. Fakat karşılaştıklarında, düşman değil; birbirlerinin tek gerçeği olduklarını fark ederler. Seçimleri ya dünyayı kurtaracaktır... ya da ikisini de yok edecektir.

İçinde ki iyilik yüzünden nasıl tuzağa düşebilirsin ki? Sinem düşmüştü o tuzağa... Sınıfında ki asosyal kızla ilgilendi. Fakat nereden bilebilirdi ki kızın babasının, Ali'nin 4 yıldır aranan bir suçlu olduğunu. Fakat hiçbir şey Ali'nin, kızının sınıfta fenalaşmasının sebebini sınıftaki öğrencilerden bilmesini değiştiremezdi... Çünkü yerinde olmayan akli dengesi, onu kötü düşüncelere itmişti. Kızının sınıfından 12 öğrenciyi ayağına getirtti ve bomboş, kullanılmamış bir okulda rehin aldı. Tüm öğrenciler yoğun yağışlı geçen o sonbahar günlerinde, soğuk olan o ortamda sadece montlarına sığınabiliyorlardı. Fakat Ali'nin derdi Sinem'di. Kızına olan her şeyi ondan biliyordu. Sinem ise o çıkmaz sokakta yıllardır beklediği çocukluk aşkına kavuşmuştu, Berk'e... Ölümler, tuzaklar ve kimseye güvenmemek...

"Sırtıma isabet eden o kurşun... son nefesim olmalıydı. Öyle değildi." kaçarken vuruldum. Ölümün soğuk nefesini hissettim. Ama gözlerimi açtığım yer, bu dünya değildi. Ben artık bildiğim ben değildim. Önümde sadece yedi gün var. Sonra o zindan kapısı açılacak ve adımımı Esaretin tam ortasında bir cariye olarak atacağım. Kardeşimi bulabilecek miyim? Bu yeni dünyanın sırları neler? Ve bir hiç uğruna satılan ruhum, intikam için savaşabilecek mi? Ölümün unuttuğu bir kızın, zorla yazılan kaderi... Başlıyor. Not: Herşey bir hayal ürünüdür.

"Sıradaki haber bir KADIN CİNAYETİ. 2 aydır aranan 28 yaşındaki 2 çocuk annesi Feyza Keskin'in cansız bedeni ormanlık alanda bir varilin içinde bulundu. Varilin etrafındaki kibrit çöpleriyle canice yakılarak öldürülen Feyza Keskin'in katili henüz bulunamadı." demişti soğuk ve bet sesiyle haber spikeri. Elimdeki su dolu sürahi yere düşerek tok bir ses çıkardı. Yine bir KADIN CİNAYETİ ama diğerlerinden tek farkı ölen kişi bu sefer benim kardeşim. Üstelik benim kardeşim 2 ay önce öldürülmesine rağmen katili elini kolunu sallayarak hala daha dışarıda dolaşıyordu. Daha fazla ayakta duramayacağımı anladığım sırada yerdeki parçalanmış cam kırıklarına aldırmadan televizyonun karşısındaki berjere oturdum . Karşımdaki televizyonda bana gülerek bakan kardeşimin fotoğrafını gördükçe sanki biri boğazımı görünmez ellerle sıkıyormuş gibi hissediyordum. Her geçen gün o katilin, o caninin, o şerefsizin yaşaması bir SUÇTU ve o hala daha dışarıdayken bedeni kül olmuş kardeşimin fotoğrafına bakmak bana HARAMDI. Feyza; hayat dolu, sevecen, kendiyle barışık, güler yüzlü bir öğretmendi. Sevdiği adamla evlenmiş ve dünya tatlısı 2 çocuğu olmuştu. Leyla ve bana anlattığına göre çok mutlu bir yuvası vardı. Peki, benim kardeşimden ne istemişti CANİ KATİL? Ya da şöyle sormalıyım. Biz kadınlardan ne istiyorlar? Her geçen gün kadın cinayetleri tükenmek bilmiyor, daha çok artıyordu. Bugün belki de bu cinayetlerin çoğalması , kardeşimin ölmesi belki benim de suçum. Çünkü diğer güzel kadınları koruyamadığım gibi kardeşimi de koruyamadım. 🥀 BİR KADIN CİNAYETİ HİKAYESİDİR... ⚖

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.