නොකියාම දුන් දරදඬු ආදරේ.... -Written by lio and tiger- _Book cover by lchi_jk_

සදට හොරෙන්

Sometimes, the smallest moments are the ones that change everything. A glance that lingers a little too long, a smile shared in passing... feelings can grow quietly, in ways you never expected.

ජීවත් වෙලා ඉන්න හිතෙන තරමටම ආදරේයී~🤍

"When it's true love, someone dies before they even get to say it." - Sharutha D. Morgan- "When it's true love, saying it doesn't end life , it begins a new one." -Senith Divyanga Kulasiri- Start - 2025 Jul 1 End - 2025 Jul 8

අනුරාගය කියන්නෙම දෙපළකගෙ හදවත්වල පතුලෙ එකිනෙකා ගැන ඇති වෙන .. කාලයට බිඳ දාන්න බැරි .. එකිනෙකා අතර කොච්චර පවුරු බාධක තිබ්බත් අඩපණ කරන්න බැරි .. ශක්තිමත් ආදරණීය බැඳීමකට .. ඉතින් .. මේකත් එහෙම කතාවක් .. සරලයි .. ඒත් හැඟීම්බරයි .. ආදරණීයයි .. Disclaimer‼️‼️ Please note that this is a completely fictional story and the characters and their behaviors are purely my own speculations Warnings : 18 plus : smut warnings : bad cursing : male pregnancy

මේක... මුසල ඇස් දෙකක් ගැන ලියවුනු කම්මැලි කතාවක්.... 🌻 𝐹𝑒𝒾 𝐹𝑒𝒾

" බය වෙන්න එපා ළමයෝ ... ! රිද්දන්න විදි ඕන තරම් තියෙනවා " MOONYLite : )

"ශිහ් ආයෙමත් මේ කරුම වැස්ස පටන් ගත්තා නේ" පොදෙන් පටන් ගත්ත වැස්ස එන්න එන්න වැඩි කරා. වැස්සත් එක්ක කේසරත් නිතිශත් මඩේ එරි එරී පඳුරු අතරින් හෙමින් හෙමින් හිතට හරී කියලා හිතුනු පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. "මේහ්... මේක හරියන්නේ නෑ! අපි මෙතන ඉමු. මේ කළුවරත් එක්ක අපිට ජීවිතේට කෑම්ප් එක හොයාගන්න වෙන්නෑ. මෙතන ඉඳලා ටිකක් එළිය වැටුනම යමු" නිතිශ විශාල ගහක් යටට ඇවිත් නැවතුනා. "එළිය වැටෙනකම් අපි ජීවත් වෙලා හිටියොත් හොඳයි" කේසර එහෙම කියන ගමන් ගහ පාමුල වාඩි වුනේ තවමත් ඇඟට සීයට සීයක් පණ නොතිබුණ නිසයි. මුලු පරිසරයම අන්ධකාරයෙ වැහිලා. පෝය දවසක් වුනත් කැලේ ඇතුලට හඳ එළිය වැටුනේ තැනින් තැන වගේ. වැස්සත් එක්ක එන ඇඟේ මයිල් කෙලින් වෙන තරමේ සීතල හුළඟ තෙතබරියම් වෙලා හිටපු කේසරවත් නිතිශවත් දෙන්නවම තවත් අසරණ කරනවා. "හෙහ්! සිංහරාජේ එහෙම කොටි වලස්සු නෑ බන්" නිතිශ අහස දිහා බලලා කියලා කේසර දිහා බ

ඔහු, වචනයෙ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම පරණ පොත් එක්ක, තේ සුවද තැවරුණ මනුස්සයෙක්. මම, ඔහුට වෛර කරන්න උගන්නපු දේවල් වල සුවදින් පිරුණ මනුස්සයෙක්. 1987 - කඳු සහ අහස අතර තිබුන, විශ්වයෙ හිස් තැනක් හැදුන ස්ථානයක අහම්බෙයෙන් නගරයේ ඔහුට මීදුමෙන් පැමිණි ඔහුව මුණගැහුණෙ නොහිතපු නිමේෂයක "ඒ අවුරුද්දේ මෝසම් වැස්ස පාරිශුද්ධයි කියලා එයාලා කිව්වා." "පොලවෙ තැවරුණ ලේ , අහසෙ හිරවුන විලාප නැති කරන පාරිශුද්ධත්වයක් කියලා කිව්වා." "ඒත් ඒ වැස්ස, මඩ සහ මතකයට වඩා වැඩි දෙයක් මහ පොලවෙ වළලන්න සූදානම් කියලා කවුරුත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ..." "ඔයා විශ්වාස කරනවද ?" "ආදරයට පුළුවන් කුණාටුවකින් අපිව බේරෙන්න?" ඔහු මම ඔහුට ආදරෙයි කියපු ඊළග මොහොතෙම මගෙන් ඇහුවෙ මේ වචන ටික. මම උත්තර දුන්නේ නැහැ... --- *ගඟන වර්ෂා* - ලෝක දෙකක්, හදවත් දෙකක් සහ එක පාපයක් අතර ඇද හැලුණු දිවි පිදීමට තරම් සුන්දර වූ වර්ෂාව.