Kaçıyordum. Zamanın nefesinin ensemde soğuyamayacağı kadar hızlı, zihnimdeki uğultuların sesimi bastıramayacağı kadar aceleyle... Geriye bakmaya cüret ettiğim her an, ruhumun bir parçasını o yabancı yollarda bırakıyor, kendime dair ne varsa biraz daha kaybediyordum. Kaçmak; damarlarıma işlenmiş en mahir zanaatımdı, bildiğim tek hayatta kalma biçimiydi. Bacaklarımda yanık bir sızı, gözlerimin kuytusunda ise sessizce büyüyen bir ağıt vardı. Biliyordum ki; eğer durursam, ardımdaki felaket beni bir öncekini mumla aratacak bir karanlığa gömecekti. Korku, en sadık yol arkadaşımdı. Nihayet durup soluklandığımda, dehşet verici bir gerçekle yüzleştim: Kaçtığım yer, bilakis sığındığım yuvamdı. Durdum. Zihnimin labirentlerinde yankılanan o sorularla baş başa kaldım: İnsan, kalbinin atması gereken yerden neden kaçardı?

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.