Wattpad'de yayınlanan ilk "Yalkın" isimli kurgudur. Fantastik kitap değildir. ~ Yalkın teyzesiyle yaşayan sıradan liselidir. Ansızın teyzesi gözaltına alındığında, hiç tanımadığı babasıyla karşılaşır. Babasına karşı nefret dolu bu kız, ona sırdaş mı olur düşman mı? Yalkın-hep görmezden gelinen, sevgisizliğe alışkın kızlar içindir. En kötüsü de budur zaten, alışmak. ~ Ona baktım, gözünü ayırmadan beni izliyordu. Sanki yıllardır kaybettiği değerli bir şeyi yeniden bulmuş gibi bakıyordu. "Siz kimsiniz?" dedim kendimden emin sesle. Bir süre hiç bir şey söylemedi. Arkasına yaslanarak kollarını göğsünde birleştirdi. Dudağının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. O ise hayatım boyunca unutamadığım bir cevap verdi. "Babanım."

"Sen hiç yalnız kaldın mı kalabalığın içinde?" ° ° ° ° ° Hayatta ki tek varlığı olan annesini kaybettikten sonra hayatı tepetaklak olan Eylül'ün hikayesi... 🍒

Gerçek ailem kitabıdır ama hepsiyle aynı değil üvey kardeş ve öz kızı iyi anlaştırcam hep istemişimdir neden yapmayım demi yani ve hep ikiz gibi olcaklar.

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

- KARIŞAN BEBEKLER- İspanya'dan Mardin'e ulaşan bir aile hikayesi...

Balım. Kalabalık bir ailenin en küçük üyesiydi. Babasının göz bebeği, abilerinin prensesi. Ancak annesinin hataları yüzünden hayatı bir anda değişti. Peki neden annesinin hatalarını ailesinden uzaklaşmak zorunda bırakılarak Balım ödüyordu?