Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeysin sen. Ama ben bir vampirim... ⚔️ "Kalbine kulak ver, Tanrıça. Dinle, tüm notaları senin için yakacağım." Parmağının ucunu göğsüme dokundurdu. "İki karanlık kalp. İkisi de nefretle dolu." Gözlerimiz birbirine değdiğinde aynı müzik, iki ayrı ruhta çalmaya devam ediyordu. "Dinle," dedi, sanki duyduğum her şey onun da kalbindeydi. "Bu bizim şarkımız. Her şeyi cehennem gibi yakıp kül edeceğim." "Neden?" "Çünkü bu benim resitalim. Kan resitali." (Kurgu, kitap ve karakterler tamamen "karanlık aşk" türüne hizmet etmektedir.)

*Bu kitap Martı Yayınları aracılığıyla basılmıştır.* 🕷️ Kainat Kızılkaya, ruhu hasta bir babanın elleriyle büyüttüğü bir çocuktu. Ve şimdi, o babanın kendi elleriyle yarattığı en büyük düşmanı. Kainat'ın içinde yıllardır büyüyen güç hırsı, onu geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Bu yolun ilk durağı ise yeraltı dünyasının en tehlikeli örgütlerinden biridir. Örgüte girebilmek için tamamlaması gereken tek bir görev vardır: bir sevkiyat. Ve Kainat, her zaman olduğu gibi kestirme yolu seçer. Plan yapmaz. Manipüle eder. Yalan söylerken gözünü bile kırpmaz. Ama bu defa işler düşündüğü kadar kolay ilerlemeyecektir. Çünkü karşısına Yaman Haris Batıkan çıkar. Kainat, onun ilgisini, zaaflarını ve çevresini kendi lehine kullanarak işi bitirmeyi planlar. Fakat her manipülasyonun bir bedeli vardır. Ve bazen, kimin oyunu başlattığı değil, kimin daha iyi oynadığı belirleyici olur. "Sadece sen Haris'le tanışmaya fazla heveslendin, Kainat."

"Sadece seni yok etmek istiyorum." dediğinde dudaklarımda kışkırtıcı bir gülüş oluştu. "Öyle mi?" dedim dudaklarına doğru fısıldayarak. "Daha çok beni nefesimi kesene kadar öpmek istiyormuş gibi bakıyorsun." dedim ama bakışlarını hiç değiştirmedi, bana öyle bakmaya devam etti. "Doğru başta amacın gerçekten beni yok etmekti, sonra baktın ki etrafımda bunu yapmaya meraklı insan çok, acıdın mı?" Konuşurken hafif alaylıydım, her bir kelimemde, her nefesimde amacım onu daha da çıldırtmaktı. "Aslında evet, seni ben mahvedecektim ama ortada mahvedilecek bir şey kalmamış." dedi eli çenemi hafif hafif okşarken. Ve onun dokunuşu mahvedilecek bir şeylerin kaldığını hissettiriyordu. Yine de bakışlarım düşmanca kısıldı. "Senin görevin beni korumaktı, değil mi? Dur o da oyundu, doğru ya." 07.04.2023

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

instagram: sanemozell 🃏 Hiç işkence izlediniz mi? Alev alan bir tenin kokusunu içinize çektiniz mi? Ben izlemedim. Çünkü kızgın demirler derime bastırılırken gözlerimi sımsıkı yummuştum. Nihayetinde, on sene sonra hayattaydım. Şimdiyse başıma gelenlerin sebebine bakıyordum, nişanlıma. Avucumda iki fotoğraf vardı. İlkinde ben vardım. Yanımdaki de o'ydu. Joker'le birlikteydim. Objektife gülümseyen kadın bendim; gözlerimdeki saflık hâlâ ölmemişti. Yanımdaki adamın bakışları karanlıktı, sahiplenici ve soğuktu. Joker sadece adını fısıldadığı insanlara Saltuk olurdu. Bana hiçbir zaman o adı vermediği gibi yanındaki kadına öyle bir bakıyordu ki ona her şeyini vermişti sanki. Ben bir adama değil, bir örgüte tutulmuştum. Bir güce. Bir felakete. İkinci karede başka bir kadın duruyordu. Saçları sarı, yüzü ışığa dönüktü. Onun yanında duran adam da fazlasıyla tanıdıktı. Saltuk Temer Örs ile birlikteydi. Bu fotoğrafta Joker yoktu. Omuzları gevşek, dudakları yumuşak bir adam vardı. Sevmenin yükünü taşımayan, sevilen biri vardı. Bana bakarken aşık olduğunu düşünürdüm, öyle bir bakardı ki içim cız ederdi. Şimdi, bu kadına olan bakışlarını görünce kalbimin yandığını hissettim. Bana aşık olmadığını, bu kadını nasıl sevdiğini gördüğümde fark ediyordum. Ben, öteki kadındım. Ve yaşadıklarımın bin mislini bu adama yaşatmak için elimden geleni yapacaktım.