Rozalia prowadzi zajęcia tańca dla dzieci, jednocześnie ukrywając swoje drugie życie jako anonimowa tancerka pole dance. Szymon, brat jej uczennicy, zaczyna kręcić się w jej pobliżu, nieświadomy kim naprawdę jest. Wszystko komplikuje się, gdy dostaje propozycję występu na koncercie rapera, którego „przypadkiem" już zna - choć tylko z jego internetowych afer.

I wtedy ją ujrzałem, nie wiedziałem co powiedzieć. Kiedy ona się uśmiechnęła, a z jej ust wybrzmiało ciche kochasz.

Po latach od zakończenia wspólnej szkolnej historii, los znowu stawia ich na swojej drodze. Szymon - dziś popularny raper, który po trudnym okresie i walce z nałogami wrócił na scenę w zupełnie nowej odsłonie - przyjeżdża do rodzinnej Świdnicy, licząc na chwilę spokoju. Marlena - ambitna, pochodząca z dobrego domu dziennikarka - pojawia się w mieście z narzeczonym, nie spodziewając się, że w jednej z lokalnych cukierni spotka kogoś, kto kiedyś był jej najbliższym przyjacielem... i największym sekretem. Ich dziecięca przyjaźń była pełna ukradkowych spotkań, szeptanych rozmów i niewypowiedzianych słów - trzymana w tajemnicy przed rodzicami Marleny, którzy nigdy nie zaakceptowali chłopaka z „nieodpowiedniego" środowiska. Teraz oboje są inni... ale pytanie brzmi: czy wspólna przeszłość może przetrwać próbę czasu, tajemnic i nowych zobowiązań?

"Lala, wiesz kim dla mnie jesteś? Muzyką kurwa.[...]" Oliwia ma niecałe 22 lata i właśnie spełnia swoje największe marzenie. Przeprowadza się do Warszawy i zaczyna prace w wytworni muzycznej jako event manager. Dziewczyna w końcu czuje że w życiu wszystko zaczyna układać się jej tak jak zaplanowała to sobie 9 lat wcześniej. Pierwszym jej zadaniem jest zorganizowanie trasy koncertowej dla Sobla. Wszystko zaczyna się jednak zmieniać kiedy dziewczyna zauważa że artysta zaczyna przejawiać do niej uczucia trochę inne niż tylko platoniczna znajomość z pracy...

„Jeszcze niedawno chciałem powierzyć swoje serce tylko muzyce. Teraz chcę i 𝒕𝒐𝒃𝒊𝒆." Mówią, że aplikacje randkowe są przereklamowane, a po pierwszym spotkaniu osoba poznana tam, idzie w zapomnienie. Z takim podejściem dwójka, wyjątkowo podobnych do siebie ludzi, postanowiła przesunąć siebie nawzajem w prawo. Julita Szymańska pracuje w przytulnej kawiarnii na jednej z dzielnic Warszawy. Jej życie nie odbiega od życia innych Warszawiaków. Pracuje w kawiarnii, uwielbiając kawę i nienawidząc swojego studenckiego życia. Dziewczyna pewnego wieczoru włącza głupią apkę randkową i trafia na autora tekstu, który ona ma zawarty w opisie. „sama, bo w związku z muzyką." [ jedno uniwersum z „INNE ŚWIATY" & „CHOCIAŻ JEDEN LOVESONG" ]

Coś tam o soblu jak chcesz to przeczytaj I napisz jak skończysz

Przypadkowy parking. Przypadkowa dziewczyna.

„Zanim mnie rozpoznasz" Zakochała się, zanim wiedziała, kim on naprawdę jest. Teraz musi zdecydować, czy prawda złamie jej serce... czy je uratuje. 1 miejsce - fanfiction (04.10.)

8 w #fanfiction (18.09) 1 w #marzenia (24.09) 4 w #fanfiction (25.09) 3 w #fanfiction (11.11) 2 w #fanfiction (13.11) 1 w #fanfiction (5.12) - To nie jest mój świat - odparła dziewczyna zarzucając na głowę kaptur od bluzy tak, że idealnie zakrywał jej oświetloną, do tej pory jedynie przez światła ulicznych latarni twarz, tlących się na brzydki żółtawy odcień. - Jesteś całkowicie inny, otaczasz się głównie ludźmi, z którymi pracujesz i to pożera większość Twojego cennego czasu. Widać, że Ci zależy, więc czemu miałoby rozpraszać Cię coś innego? - Wsunęła zmarznięte dłonie do kieszeni. Nie wiedzieć skąd pojawiło się w niej poczucie winy. Tylko dlaczego? Po co miałaby żałować znajomości z człowiekiem, który mógłby zmienić jej życie na lepsze? Będąc kimś ,,zwykłym'' ciężko jest uwierzyć, że byłby choć cień szansy na wprowadzenie czegoś wyjątkowego do życia osoby zajmującej się czymś tak niezwykłym. Przeciętność prowadzi do zagubienia, lęku, obawy przed tym, że nikt nie byłby w stanie spojrzeć na nas tak jak my widzimy innych.

Po jakimś czasie poczułam, że powieki robią mi się ciężkie. Oddech Szymona zwolnił, ale wiedziałam, że jeszcze nie śpi. Przymknęłam oczy, wtulając się w niego bardziej. Było mi ciepło, bezpiecznie, tak zwyczajnie. I wtedy to usłyszałam. Cicho. Ledwo słyszalnie. Jakby do siebie. „z dnia na dzień tak mi tym rzuuucisz w twarz"