Albora Konağı'nda yaşanan tek bir tartışma, herkesin hayatını geri dönülmez şekilde değiştirir. Cihan, Sadakat'le yaşadığı büyük tartışmanın ardından Alya ve Deniz'i alıp konaktan ayrılmaya karar verir. Ancak Sadakat, oğlunun gitmesine engel olmak isterken Cihan'ın kolundan tutar. Cihan dengesini kaybeder ve merdivenlerden aşağı düşer. Cihan hayatta kalır... fakat artık gözlerini açmıyordur. Bitkisel hayata giren Cihan, Albora Konağı'ndaki mağara odasına getirilir. O oda artık Alya'nın umutla beklediği, Deniz'in her gün babasına yaşadıklarını anlattığı ve Sadakat'in her kapısından geçtiğinde vicdan azabıyla yüzleştiği bir yere dönüşür. Alya, doktorların söylediklerine rağmen Cihan'dan vazgeçmez. Her gün elini tutar. Onunla konuşur. Onu bekler. Deniz ise babasının kendisini duyduğuna herkesten çok inanır. "Sen beni duyuyorsun baba... Ben biliyorum." Şahin, Fidan ve Zerrin konakta yaşananlara şahit olurken; Kaya ve Nare zaman zaman ailenin yanında olacaktır. Fakat herkesin aklında aynı soru vardır: Cihan gerçekten hiçbir şey duymuyor mu? Yoksa Alya'nın her fısıltısını, Deniz'in her "baba" deyişini ve Sadakat'in gözyaşları içinde söylediği her özrü sessizliğin içinden dinliyor mu? Ve bir gün... Cihan'ın parmakları ilk kez hareket ettiğinde, Albora Konağı'nda hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Dürtme içimde ki narı Üzerimde beyaz gömlek var... OZSİN FAN FİCTİON

Ozsin fic

Cihan için askerlik yalnızca bir görev değildi. Geride bıraktığı bir eşi, doğmasına aylar kalan bebeği ve onu her şeyden çok seven bir ailesi vardı. Beş aylık hamile olan Alya, eşinin yokluğunda günleri onun dönüşünü bekleyerek geçirirken, Cihan'ın annesi Sadakat onu hiçbir zaman gelini olarak görmedi. Alya, onun için kendi kızından farksızdı. Eşini yıllar önce kaybeden Sadakat'in hayattaki en büyük gücü çocuklarıydı. Cihan'a oldukça düşkün olsa da oğlunun kararlarına karışmıyor, Alya ile kurduğu yuvaya her zaman saygı duyuyordu. Ailenin birbirine çok benzeyen büyük ikizleri ise kendi hayatlarını kurmuş olsalar da zaman zaman eve dönerek kardeşlerinin ve ailelerinin yanında olacaklardı. Cihan kilometrelerce uzakta görevini yaparken Alya her gece aynı dilekle uyuyordu: "Yeter ki sağ salim dön..." Cihan'ın ise aklında tek bir söz vardı: "Sana da, bebeğimize de döneceğim." Mesafelerin sınadığı bir evlilik... Bir annenin evlatlarına duyduğu sonsuz sevgi... Doğmayı bekleyen küçücük bir umut... Ve verilen tek bir söz: Ne olursa olsun, eve dönmek. ❤️

"O, bir bedene hayat; bir kalbe nefes, bir ruha merhem oldu. " Alya, hayatının en sessiz yerinde, kimsenin bilmediği yaralarıyla yaşamayı öğrenmiş genç bir kadındı. İnsanlardan uzak duruyor, kendine ördüğü duvarların ardında yalnızca hayatta kalmaya çalışıyordu. Cihan Albora ise hayatı boyunca kontrolü elinde tutmaya alışmış, güçlü, otoriter ve kimseye kolay kolay boyun eğmeyen bir adamdı. Ta ki hayatını hiç tanımadığı bir kadının verdiği bir böbreğe borçlu kalana kadar... Alya'nın kim olduğunu bilmiyordu. Yüzünü hiç görmemişti. Ama göğsünde taşıdığı o yabancı hayat, ona her nefeste aynı soruyu hatırlatıyordu: "Kimdi bu kadın? " Alya ise kendinden verdiği parçanın, bir gün hayatının karşısına çıkacağını bilmiyordu. İki yabancı, aynı hayatın iki ucunda birbirlerinden habersiz yürürken kader onları hiç beklemedikleri bir yerde karşılaştıracaktı. "Çünkü bazen bir insanın hayatına girmeden önce, hayatında bir iz bırakması gerekir. O, bir bedene hayat; bir kalbe nefes, bir ruha merhem oldu. " "Birbirlerine ait olduklarını anlamaları için önce birbirlerinden bir parça taşımaları gerekti." Peki bir insan, hiç tanımadığı birine verdiği parçayı geri isteyebilir miydi? Ya da bazı bağlar, insan daha farkına varmadan çoktan kurulmuşsa?

17 bir sayı değildi. Alya Smith, Mardin'e geldiğinde geçmişinden geriye yalnızca cevaplanmamış sorular kaldığını sanıyordu. Cihan Albora ise adını hiç duymadığı bir kadının gelişinden bir gün önce, tek bir mesaj aldı: "Alya Smith. Yarın Mardin'e gelecek. Onun 17 numaralı odaya girmesine izin verme." Bir mektup. Bir anahtar. Ve birbirini hiç tanımayan iki insan. Cihan'ın bilmediği şey, Alya'nın taşıdığı anahtarın üzerinde de aynı numaranın yazılı olduğuydu. 17. Bazı sırlar geçmişte kalmaz. Sadece doğru insanları bekler. ODA 17

Hikâye Açıklaması Alya, Deniz'i yanına alıp Albora'dan ayrılmak üzere havalimanına giderken aldığı haberle bütün planını değiştirir. Meydanda yaşanan korkunç olaydan sonra geri dönmeye karar verir ve doğruca Cihan'ın yanına gider. Bu kez gitmez. Cihan'ın karşısına çıktığında ondan özür diler ve yaşanan her şeye rağmen yanında kalacağını söyler. Alya ile Cihan arasında yeni bir ayrılık yaşanmaz; fakat Şahin'in ölümünün ardından ikisi için de uzun ve zor bir yas süreci başlar. Cihan yaşadığı acıyla bir süre içine kapanır. Konuşmak istemez, herkesten uzaklaşır ve kendisini yalnızlığa bırakır. Alya ise onu hiçbir şeye zorlamadan, sessizce yanında durur. Bazen tek kelime etmeden onunla aynı odada oturur, bazen yalnızca elini tutarak Cihan'a yalnız olmadığını hissettirir. Alya'nın geri dönüşü artık sadece yarım kalan bir aşkın devamı değildir. Bu kez o, Cihan'ın en zor günlerinde yanında kalmayı seçmiştir. Ayrılık yoktur. Ama yas vardır. Sessizlik vardır. Ve bütün acıya rağmen birbirinden vazgeçmeyen iki insan vardır. Cihan'ın yeniden hayata tutunması zaman alacaktır. Alya ise o zaman boyunca onun yanında olacaktır.

İki cevval stajyer avukat Cihan ve Alya, bir tesadüfle karşılaşır...

Alya zorla evlenmekle göz göze kalmışken onakim yardım edecek? Ve nasıl kurtulmayı başarabilecektir

HERKESİ UNUTTUM, SİZİ DEĞİL 🥀❤️ 3. Kitap Bazen tek bir an, bütün bir hayatı değiştirmeye yeter... Cihan ile Sadakat arasında başlayan bir tartışma, öfkenin kontrolü ele almasıyla hiç beklenmedik bir noktaya ulaşır. Sadakat, bir anlık öfkeyle Cihan'ı iter. Cihan dengesini kaybeder ve başını sert bir şekilde çarpar. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır... Cihan gözlerini yeniden açtığında etrafı tanıdık yüzlerle çevrilidir. Herkes onun kendilerini hatırlamasını beklerken Cihan'ın dudaklarından çıkan tek bir soru odadaki bütün umutları paramparça eder: "Siz... kimsiniz?" Kendi ailesinin yüzleri ona yabancıdır. Geçmişindeki insanlar, yaşadığı anılar, kurduğu bağlar... Hepsi hafızasının karanlığında kaybolmuştur. Ta ki gözleri Alya'ya değene kadar. Cihan onu tanır. Sonra Duru'yu görür... Kaan'ı... Ve Deniz'i... Üçünün de isimlerini bilir. Onlarla yaşadığı anıları hatırlar. Onlara baktığında kalbindeki sevgiyi hâlâ hisseder. Çünkü Cihan herkesi unutmuştur... Ama Alya'yı, Duru'yu, Kaan'ı ve Deniz'i değil. Şimdi Cihan için kendi geçmişi bile yabancı bir hikâyedir. Sadakat ise yaptığı tek bir hareketin oğlunun hayatından kendisini silebileceğini hiç düşünmemiştir. Cihan'ın hafızasını geri kazanıp kazanamayacağını kimse bilmez. Fakat Alya bir şeyi çok iyi bilir: Cihan geçmişini unutmuş olabilir... Ama kalbinin en derininde taşıdığı ailesini unutmamıştır. Çünkü bazı insanlar hafızada değil, kalpte yaşar. "Herkesi unuttum... sizi değil." ❤️