Bazen kader, insanı yüzyıllar öncesine; var olmaması gereken bir zamana götürür. Orkide Sonay, üniversite öğrencisi sıradan bir genç kadınken, büyükannesinden miras kalan gizemli bir madalyonla tüm hayatı altüst olur. Zamanın derinliklerine savrulan Orkide, kendini 19. yüzyıl İngiltere'sinde; aristokrasinin ihtişamı ve skandalların gölgesinde bulur. Artık öğrenmesi gereken görgü, kıyafet ve sofra kuralları vardır. Bu yabancı dünyada attığı her adım bir hataya, söylediği her söz bir şüpheye dönüşebilir. Düştüğü bu zaman diliminde tamamen yalnız olan Orkide, kendisine sahte bir kimlik yaratır ve tanıştığı yakışıklı, nazik yabancıya kendisini Aurora Ophelia Swan olarak tanıtır. Nazik yabancının ise Dük Williams'ın oğlu, Lord Christopher Williams olduğunu öğrenmesi uzun sürmez. Bu anlamsız çekime kapılmak istemese de onun yanında her şey doğru hissettirir. Sanki kader onları çok daha önce birbirine bağlamıştır. Aşkın en saf hâlini Christopher'da bulan Orkide, gelecekteki ailesini özlerken bir yandan da Christopher'ın yanında kalmak ister. Ancak geçmişte atılan her adım, geleceğin kaderini değiştirebilir. Zaman onları ayırabilir. Yüzyıllar aralarına girebilir. Ama bazı aşklar... evrenin dengesini bile değiştirecek kadar güçlüdür. Rory'nin tek bir sözü her şeyi özetler: "Sadece seninle tanışmak için 215 yıl geriye geldim." Geçmişe gitmek kolaydır... peki ya geri dönmek? Aşk, sırlar ve fedakârlık birbirine karıştığında... Orkide hangi zamanı evi olarak seçecektir? Wattpad ilk yayın tarihi: 04.07.2024

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."