Geçmiş, sadece tarih değildir. Bazen insanın ait olduğu tek yerdir. Orkide Sonay, üniversite öğrencisi sıradan bir genç kadınken, büyükannesinden miras kalan gizemli bir madalyonla tüm hayatı altüst olur. Zamanın derinliklerine savrulan Orkide, kendini 19. yüzyıl İngiltere'sinde, aristokrasinin ihtişamı ve skandalların gölgesinde bulur. Ancak bu dünyada sadece kıyafetler ve kurallar farklı değildir; kökeni, kimliği ve kaderi de burada gizlidir. Büyükannesinin yıllarca sakladığı sırlar, ailesinin gerçek geçmişi ve zamanlar arasında dolaşan lanetli bir kadersel döngü, Orkide'yi kendi benliğini yeniden inşa etmeye zorlar. Aşkın en saf hâlini Christopher'da bulan Orkide, kalbini geçmişe bırakırken, bugünün zincirlerinden kurtulmak ister. Ancak aşk, sırlar ve fedakârlık birbirine karıştığında, hangi zamanı evi olarak seçecektir? ------------------------- "Beni bulduğun gün, doğum günümdü ve bir başıma çimenlerin üzerine çöküp evime gitmeyi dilemiştim. Saatler sonra gittiğim handa seninle tanıştık. Biliyorum geldiğimden beri evime büyükannemin yanına gitmek istediğimi söylüyorum ama" devam edecek gücü toplamak için kısaca duraksadım. "ama burada daha değerli bir şey buldum. Senin yanında kendime bir yuva buldum Christopher. Sen benim yuvamsın ve herhangi bir zaman dilimini ya da yeri burada senin yanında olmaya değişmem. Çünkü seni seviyorum," --------------------------- "Darmadağınık saçlarını, gözlerini, kahkahalarını, azmini, cesaretini, güçlü duruşunu... Aklına gelebilecek her şeyini seviyorum. Tüm benliğimle yalnızca sana aşığım Rory. Eğer buradan gidelim ve birlikte mutlu olabileceğimiz bir yer bulalım dersen her şeyi bırakır ve seninle her yere gelirim. Evine dönmenin bir yolunu bulursan peşinden o zamana da gelirim. Ben yalnızca senin yanında olmak istiyorum. " Wattpad ilk yayın tarihi: 04.07.2024

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."