Bir madalyon.Nesiller boyunca süren bir lanet.Ve zamanı önemsiz kılan aşklar... Yüzyıllar önce tanrıların kararıyla başlayan bir lanet, bir ailenin kadınlarını nesiller boyunca takip eder. Kaderlerindeki kişiyle aynı zamanda doğamayan bu kadınlar, gerçek aşklarına ulaşabilmek için zamanın sınırlarını aşmak zorunda kalırlar. Her nesilde bir kız, 22 yaşına geldiğinde madalyonun çağrısını duyar. Ona yol gösteren tek şey, nesilden nesile aktarılan bu gizemli madalyondur. Genç kız, kaderindeki aşkı bulmak için bu çağrının peşinden gider. Ancak madalyonun sırrını takip etmek, onu hiç bilmediği bir dünyaya sürükler. Zaman kırılır ve genç kız kendisini yabancı bir çağda, yabancı topraklarda bulur. Çünkü bazı aşklar zamana meydan okur, bazıları ise zamanı parçalayarak yeniden yazmak zorunda kalır. Her sezon farklı bir zaman diliminde, farklı bir aşk hikâyesi anlatılır. Her aşk başka bir imkânsızlıkla sınanır. Ancak tüm yollar sonunda aynı madalyona çıkar.

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."