ailesinden sevgi görmeyen adelya belki gerçek ailesi onu Sever umudu ile gider gerçek ailesine... Ama nereden bilebilirdiki gerçek ailesi'nin zaten kendi kızlarına bağlı ve ondan ayrılmak istemediklerini. ___________________________________ "Her sevgi bir ihanet ile başlar ade" ~D ____________________________________ Klasiğin dışında bir kurgu okumak istiyorsan buyurun içeriye davetlisiniz Wattpad de yayınlanan gerçek ailem-ade adında yayınlanan ilk kitaptır 1#gizem 6#gençkurgu 1#gerçekler Başlangıç 2024 Bitiş 2026

Gökten inen sarmaşıkların birbirine dolanmasıyla başladı her şey. Sarmaşıklar tek tek inip bizi ilk günden bağlamıştı. Sonra o sarmaşıklar koptu ve geriye kocaman bir hayal kırıklığı bırakmıştı. Şimdi sarmaşıklar tekrar toplanıyordu ve bizi bir araya getirmek için komutlanıyolardı. " Bizi öldürdün ama ben yine de sana geldim. " diye kendime kızarak fısıldadım. " Bizi öldürdüm ve şimdi toplamak için yeminliyim. " dedi alnını alnıma bastırıp. Sarmaşıklar birbirine dolandı ve zaman bizim için akmaya başladı. Bu kurgu da geçen tüm kurul ve kuruluşlar da geçen olaylar gerçeklik teşkil etmez!!

❝ Sizleri bir Tilki ve onu avlamaya çalışan bir avcının oyununa davet ediyorum ❞ GÜNAHKÂRLARIN OYUNU serisinin 1.kitabıdır

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

Doğduğu gün kaçırılarak ailesinden koparılıp bir evin kapısına bırakılan, kaderi ailesinin düşmanı tarafından baştan yazılan bir kız. Yıllarca kızlarını arayan, düşmanın bir nefes uzakta olduğundan habersiz, çabalayan bir aile. Doğru yönü bulmak neden bu kadar zor, pusulanın ibresi neden durmak bilmeden dönüp duruyor, yoksa onu biri mi şaşırtıyor?

yeni kurgumdur lütfen okumadan geçmeyin Bu kitapta +18 vardır yaşı uymayanlar lütfen geçsin

kumru 17 yaşında hasta bir kızdı. Hastanede o çok beklediği ameliyatı olacakken erkek kardeşi ile ilklerinin uyuşmadığını öğrendiler ve aslında ailesinin gerçek ailesi olmadığını öğrenen kumru'nun hikayesi...

17 yıl sonra karıştırıldığını öğrenen Alya ne yapacak? Yeni ailesine alışabilecek mi? Sorun bu da değildi. Tüm yaşadıklarının aslında planlanmış olduğunu öğrenince ne yapacak? Kalp defalarca kırılırdı. Fakat hayatla oynamak, ateşle oynamak kadar tehlikeliydi.

İstenmeyen çocuktu Gece. Ne anne bilirdi ne de baba. Ne de bir kardeş. Kendini bildi bileli tek başına olan bu kız hayatına aniden giren babası ile aile sıcaklığını tadacak mıydı? Peki ya kardeşleri? Kabul edecek miydiler genç kızı?

Bebekler karıştı klasiği