Taşların soğuk nefesi yüzünüze çarptığında, kendinizi Mısır piramidinin derinliklerinde, karanlık bir labirentin içinde bulacaksınız. Yanınızda dört kişi daha var; korku, açlık ve yorgunluk hepsini paramparça etmiş. Ama gerçek tehlike onları izleyen katilde... Her yanlış hareket bir ölüm, her nefes onun oyununda bir hamle. Cesetler odalarda sessiz birer uyarı gibi dururken, hayatta kalan beş kişi, kendi korkuları ve birbirine tutunarak oyunu tamamlamaya çalışıyor. Mavi'nın gözünden, taşların arasında geçen kabus dolu bu beş ay, sizi nefessiz bırakacak.

"Bazı yaralar şikâyet ettirmez insana" Bir sır, bir kayıp, bir aşk... Beş yıl önce biten hikâye, yeniden başlamaya hazırlanıyor. Ama geçmişin yükü, geleceğin önünde duruyorsa... Kim daha güçlü çıkacak: kalpler mi, kader mi? "Çünkü bir kere kaybettiğin birini, bin kişilik sessizlikte bile tanırsın"

Kendisini kurtarmaya ve babası tarafından şiddete maruz kalan Zeynep, bir adam ile karşılaştıktan sonra o anda zaten her şey değişmeye başlar. Bu karşılaşma yaşandıktan sonra, babası tarafından şiddet görmesine izin vermemesi için elinden geldiğince bir şekilde halletmeye çalışır..

İşinde son derece başarılı bir Cumhuriyet Savcısı olan Asena Demir, albay olan babasının beklenmedik yardım çağrısıyla kendini bambaşka bir dünyanın içinde bulur. Kimliğini gizleyerek askeriyeye hemşire olarak girer. İhanetin izini sürmek için attığı her adım, onu hem gerçeğe hem de ölümün buz gibi nefesine biraz daha yaklaştırıyordu. Ya hain ortaya çıkacaktı... Ya da Asena, bu tehlikeli oyunun son kurbanı olacaktı.

"Bu bir lanet!" dedim öfkeyle. "Sen, sen herkesi lanetliyorsun!" diye bağırdığımda yüzüm ani mimiklerimden dolayı sızlıyordu. Generalin uzun parmakları kolumu kavradığında gerdanımdan yayılan sarı ışık gözlerindekiyle aynıydı. Neler oluyordu böyle? Senin acın," dedi. Parmaklarını yüzüme uzatırken "Benim acım." Diye kulağıma fısıldadığında korkuyla gözlerimi sımsıkı kapattım. Qsarine'de düzen, buz gibi katı kurallarla ayakta tutulur: Kadınlar savaşmaz. Konuşmaz. Sorgulamaz. Ama Denjey'in içinde doğuştan karanlık bir şey vardır. Buzu reddeden bir kıvılcım... Ve bir kıvılcım, karanlığı yakmaya yeter. Jiven çiçeklerinin kırmızı sıvısı artık yalnızca ticaret için değil; gözetim, kontrol ve boyun eğiş için kullanılır. Halk susturulmuş, kadınlar bastırılmıştır. Herkes korkar, herkes susar Denjey hariç. Bir gece, Kweline Ticaret gemisinin güvertesinde Kweline'nin generali Aybar Mvans ile karşılaşır. Bir Qsarinelinin gözlerine sahiptir Bir sistem hatası gibi. Bir tehdit gibi, Bir umut gibi... "O gece Jiven çiçekleri kırmızı değil, isyanın renginde aktı." ÇALINTI YA DA ALINTI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!

Dünyanın kaderi bir avuç insanın elindeydi. Dünya ya diğer gezegen tarafından istila edilecek ya da zaman yolcuları tarafından kurtarılacaktı. Bu bir avuç insanın yüklendiği sorumluluk ağırdı. Zaman yolcuları gezegenlerini kurtarıp kurtaramayacaklarını bilmiyorlardı. Onların elinde tek bir şey vardı. İnsanlık için savaşacak cesaret. Hepsi evlerinde oturmaktansa maceraya atılıp yeteneklerini gün yüzüne çıkarmayı tercih etmişti. Bu aynı zamanda kendilerine de açtıkları bir savaştı. Acaba kendilerini gerçekleştirebilecekler miydi? Gezegenlerini yok olmaktan kurtarabilecekler miydi? Fırtına kapıyı zorluyor inatla içeri girmeye çalışıyordu. Kapı sarsıldı. Kilit düştü. Büyük savaş çok yakındaydı.

Bölümler düzenlenmiş hâliyle yeniden paylaşılıyor. (Final dahil bütün bölümler eklenecektir.)

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."