Radyoloji Teknisyeni Hazer Alp Koraltan ve onunla aynı hastanede staj yapan Vera Yaman'ın hikâyesi. ღ Hazer Alp Koraltan: Koridordaki o yeşil koltukta otururken dünyan dönüyor gibiydi ama sen yine de elindeki hasta dosyalarını bırakmadın. Hazer Alp Koraltan: Şu an doktor dinlenme odasındasın, biliyorum. Hazer Alp Koraltan: Kapının önündeki sehpaya zencefil çayı bıraktım. Hazer Alp Koraltan: İyi gelir.

❛❛ İçindeki bu yangın seni bitirecek, Erguvan. Bazı gölgeler aydınlatılmak için fazla karanlıktır. ❞ ••• Saye Erguvan için hayat, voleybol sahasının dokuz metrelik çizgilerinden ibaretti. O çizgilerin içinde her şey öngörülebilir, her şey kontrol altındaydı. Ta ki o gece, ikizinin yarım kalan yarışı tüm çizgileri silene kadar. Herkesin kaza deyip geçtiği o enkaz, Saye için sadece bir son değil, cevapsız soruların başlangıcıydı. Kimseye anlatamadığı bu şüphe, onu okulun kalabalık koridorlarında yapayalnız bırakırken, elinde tek bir anahtar kalmıştı: Asil Karay. Basketbol takımı kaptanı ve aynı zamanda ikizinin yakın arkadaşı olarak tanıdığı Asil, o gecenin asıl hikayesine giden tek kapıydı. Asil, Saye'yi tüm bunlardan uzak tutmak için aralarına duvarlar ördükçe, Saye o duvarların arkasındaki cevaba daha çok susuyordu. İkisi de aynı acının farklı kıyılarındaydı ve Saye Erguvan, gerçeğe ulaşmak için çizgilerin dışına çıkmaya çoktan hazırdı.

Anıl: Az önce E-5 sapağında o makasları atan sendin, değil mi? Anıl: Deniz, cevap ver. O motoru ve sürüş tarzını nerede görsem tanırım. Deniz: Bana bak Anıl mısın nesin. Plakamı mı takip ediyorsun? Anıl: Plakan umurumda değil. Öleceksin Deniz! O viraja giriş hızın neydi öyle? Sen o kazadan sonra motorun yanına yaklaşmıyordun bile. Anıl: Ne şimdi bu? İkinci Şans Kurgusudur.

Sare, evine çağırdığı tesisatçının bozulan yeri daha da mahvetmesiyle beraber dükkan sahibine mesaj atar. İkisi de bu konuşmanın son olmayacağına hemfikirdir. • "Masa hep olduğu gibi; bugün de kalabalıktı. Kalabalık masada oturmak belki gerçekten aileymiş gibi hissettirmeyebilirdi fakat bu masadan çıkan neşeli kahkahalar, yan yana duran sandalyeler, sandalyelerden taşıp birbirlerine değen kollar, omuzlara atılan eller, birbirlerine değmiş bardaklar bile ortamın sıcaklığını taşıyordu. Aile demek, onlar demekti; aile Gönülçelen'di." 160126