Selen metrelerce yüksekten düşüp amele sümüğü gibi yere yapışıyor. Birde ne görsün? Boyut değiştirmiş! HEM DE AVENGERSIN GERÇEK OLDUĞU BİR BOYUT!! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ "Neden madalyonun diğer yüzünü görmemize izin vermiyorsun? Ben diğer tarafı da görmek istiyorum. Olabildiği kadar iyi olan tarafı." "Öyle bir taraf yok, hiç olmadı." Dedi sinirle. "Sen tanrısın değil mi?" "Tabi ki tanrıyım. Ne biçim soru bu?" Sorusunu duymazdan geldim ve elimle kalbini işaret ettim. "O zaman olmayan tarafı da tanrı olarak sen yaratırsın." ........ "Artık eminim." "Neyden eminsin?" "Bu olanların doğruluğundan." Dedi kalplerimizi işaret ederek. Üzgün şekilde baktım ona. "Sen bunları yarın hatırlamayacaksın ama." Hiç bir şey bilmeyecekti.. "Ben tanrıyım değil mi?" Kaşlarım havalandı. "Evet de ne alakası var?" Sorumu duymazdan geldi. "O zaman unutulan şeyleri de tanrı olarak ben yeniden yaratırım."

𝐵𝑖𝑟 𝑀𝑎𝑟𝑣𝑒𝑙 𝐻𝑖𝑘𝑎𝑦𝑒𝑠𝑖... Korkuyordum ondan, çünkü yavaş yavaş beni kendine aşık ettiğini biliyordum. Bunun intihardan farksız olduğunu da biliyordum. Yine de ne kalbim, ne de ruhum, ondan ayrı bir dakika bile düşünemiyordu. ★ ✮ ✰ ✬ ✦ ✧ Bu bir Stark'ın hikayesiydi, ömrü boyunca yalnız savaşmak zorunda kalan, herkesten kendini soyutlayan , tüm zorlukları tek başına atlatan bir Stark. Bu, büyük bir aşkın hikayesiydi, gecenin hikayesiydi. En önemlisi, Carissa ve Pietro'nun hikayesiydi. Küçük bir kızın, efsane olmasının hikayesiydi... 05/04/21•#Ultron 04/05/21•#Vision 05/05/21•#Hawkeye 06/05/21•#Nyx 13/05/21•#Maximoff 20/05/21•#Wintersoldier 07/08/21•#Falcon 12/08/21•#Quicksilver 25/08/21•#Mor 07/09/21•#Scarletwitch 27/09/21•#Captainamerica 10/11/21•#PietroMaximoff 18/12/21•#WandaMaximoff 24/12/21•#Pietro

Daha küçücük bir bebekken dünyaya gözlerini açtığında yalnızlığa mahkum edilmişti ama yinede ayakta durmayı başarmıştı. O, Tony Stark'ın Camelia'sı, O, Şebek Clint'in bal böceği, O, annesi yerine koyduğu Natasha'nın biricik kızı, O, abisi yerine koyduğu Steve'in kız kardeşiydi. O, Iris Camelia Stark'dı. ... "Bana ne zaman babalık yaptın ki! Ah, ben söyliyeyim senin yerine, hiç bir zaman!" İstemsizce elinde büyü topu oluşturdu. "Senin tek yaptığın şey şu aptal kostümle ilgilenmek!" Diye bağırdı. Elini kostüme doğru uzattığında kostüm büyüsü yüzünden paramparça oldu. Tony dehşetle parçalanmış Iron man kostümüne baktı. "Ne yaptın sen!?" Iris'de yaptığını farkettiğinde öfkesi dindi. Eşyalar yerlerine inerken Iris de parçalanmış kostüme baktı. Elleri açılan ağzını kapatırken "aman Tanrım! B-ben-" Dedi fakat onun sözünü bölen babasıyla gözlerini ona çevirdi. Tony içindeki büyük öfkeyle kızının üzerine yürüdü ve sonradan pişman olacağı sözler döküldü ağzından. "Dışarıya mı çıkmak istiyordun!? Çık! Ama birdaha sakın bu eve dönme! Karşıma çıkma!" Iris dolan gözleriyle babasına hayal kırıklığıyla baktı. Tony, kendi öz kızını evinden kovmuştu... ... "İyi kıvırdın" dedi Iris gülüp kendini yatağına atarak. Peter homurdanıp o da kendini Iris'in yanına attı. "Komik değil" İkiside bir süre konuşup gülüştüler. Iris aklına gelen soruyla kaşlarını çattı. "Sen Queens'in kahramanlığını kime devrettin?" Peter elini ensesine attı ve gözlerini kaçırdı. "Boşver bıraktım işte birine." Iris olayı kavrayıp bayık gözlerle Peter'a baktı. "Tahmin ediyim en olmaması gereken kişiye verdin değil mi?" Peter gergince başını salladı. "Kim o?" O sırada Queens.. "Farkındayım. Kendi filmimi çekmek için kime muamele çektim acaba? "Kime?" Dedi karşısında kendisine silah tuta

[ Wattys2020 Hayran Kurgu Kazananı ] ✯ "Gitmeme izin ver," diye fısıldadı güçlükle göz yaşları içerisindeki bedene, onu, elini bırakması için ikna etmeye çalışıyordu. "İyi olacağız, sorun yok." ✯ "Seni korumak için ne gerekirse gereksin, yapacağım, prensesim. Ben, sen olmadan ışığımı, umudumu kaybederim." ⭑ "Benim küçük Astrea'm," diyerek gülümsedi beyazlar içindeki kadına. "Çok, çok güzelsin." ⭑ Elindeki kırmızı gülleri koklarken, göz yaşlarını akıttı sessizce. Denizin kıyısında, ayın yükselmekte olduğu gecenin güzelliği eşliğinde, ayakları altındaki kumu hissederken, derince nefes alarak, gülleri denizin uçsuz bucaksız sularına bıraktı. Ufak bedenini kumların üzerine teslim ederken, başını önüne eğerek hıçkırdı, "Özür dilerim." Ayın bembeyaz ve temiz ışığı etrafını sararken, başını kaldırıp derince nefes aldı. Tekrar hıçkırmaya başlarken, denizin, dalgaların, rüzgarın ve ay ışığının onu sarmaladığını hissetti. "Eğer ölürsem, lütfen ağlama," diye fısıldadı kumsaldaki tüm tanelere. "Sadece gökyüzüne bak ve 'hoşça kal' de." Teselli cümleleri her daim işe yarar mıydı birinin yokluğunu örtebilmek için? En son söylenmiş güzel sözler, akıllarda nasıl bir iz bırakırdı?