Yüzyıl boyunca insanlığın kalbine korku tohumları ekildi. Krallıklar yıkıldı, şehirler küle döndü, masumların çığlıkları geceye kazındı. Ve bütün bu dehşetin ardında tek bir isim fısıldandı: Kara Mührün Varisi. O, bir efsane değil. O, bir kehanetin yaşayan bedenidir. Kanla mühürlenmiş bir kaderin taşıyıcısı, gölgenin içinden yürüyen bir habercidir. Adı anıldığında kandiller söner, dualar yarıda kalır. Çünkü onun gelişi yalnızca ölüm değil; düzenin çöküşü, insanın içindeki karanlığın uyanışı demektir. Yüz yıl önce kırılan mühür, şimdi yeniden titreşiyor. Toprak kana doydu, ama hâlâ susuz. Tahtlar korkuyla ayakta, inançlar çatırdıyor. Kara Mührün Varisi, yalnızca kan ve vahşetin habercisi değil - o, kanı ve vahşeti beraberinde getiren fırtınadır. Gittiği yerde merhamet kurur, sadakat ihanetle sınanır, kardeş kardeşe düşer. Fakat her karanlık kendi gölgesini yaratır. İnsanlık, korkuyla diz çökecek mi? Yoksa yüzyıllık laneti kıracak cesareti bulabilecek mi? Bu kitap, kehanetle lanetlenmiş bir varisin yükselişini; kanla yazılmış bir kaderin kaçınılmazlığını ve insan ruhunun en karanlık köşelerini anlatıyor. Korkunun bir isim kazandığı, vahşetin bir yüz bulduğu bu destanda tek bir gerçek var: Kara Mührün Varisi geliyor. Ve bu kez yalnızca haber getirmiyor. Getirdiği şey... sonun ta kendisi.

Bazı insanlar gitmez. Sadece susar. Elçin, başkalarına iyi gelmeyi öğrenmiş ama kendine hep geç kalan bir kadın. Baran ise güçlü görünen, ama içindeki boşluğu kimseye göstermeyen bir adam. Aralarında yarım kalmış bir şey var. Konuşulmayan, adı konmayan, yıllarca içte taşınan. Şimdi iki yabancı gibiler. Bir ekranın iki ucunda. Bir anonim ve bir orman gözlü. Şarkılar konuşuyor onlar yerine. Cümleler eksik, duygular fazla. Bu hikâye; geç kalınmış duyguların, söylenmeyen cümlelerin ve hiç bitmemiş bir hissin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar bitmez. Sadece sessizleşir. Ve bazende en tanıdık kalp en yabancı isimle geri döner. İlk yayımladığım kitabım bu zamana kadar yazıp taslakta bıraktığım çok oldu ama bu beni yayımladı dedi resmen bu yüzden burdayız işte kitabı yazarken;daha önce okuduğum wattpad kitaplarından esinlenerek birazda özellikle kız karakteri kendi içimde bastırdığım duyguları dile getirebilmek için öyle bi kaç bişi karaladım .Umarım beğenirsiniz.

Garsonluk yapmak için gittiği tehlikeli mekânda yanlışlıkla ring'te dövüşseydin en fazla ne olurdu? Öğrenmek için hiç durma okumaya başla.. BU KİTAPTAKİ BÜTÜN HAKKLAR SAKLIDIR VE KİTAPTAN ÇALINTI YASAKTIR! HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR!

Lara Akyüz, üniversiteden yeni mezun olmuş, hayatın heyecanını hissettiği ilk günlerdeydi. Kutlama için arkadaşlarıyla gittiği restoranda çıkan silahlı çatışmada vurulması, her şeyi bir anda altüst etti. Hastaneye kaldırıldığında, yıllardır iğne korkusu yüzünden öğrenemediği kan grubunun ailesindekilerle uyuşmadığını öğrendi. O an sadece yaralı bedeni değil, kimliği de sarsıldı. Ailesine dair bildiği her şey sorgulanmaya başlamıştı. Kimdi Lara Akyüz? Gerçek ailesi kimdi? Cevapları bulmak için doğduğu yer olan Mardin'e doğru yola çıktı. Eski bir doğum kayıt defteri, yıllar önce unutulmuş bir hemşirenin ismi ve karanlıkta kalan bazı sırlar peşini bırakmıyordu. Mardin'de her taşın altından bir sır çıkıyor, Lara geçmişiyle yüzleştikçe kendi kimliğini yeniden kuruyordu. Bir yanda onu büyüten ailesine duyduğu sevgi, diğer yanda gerçeklerin ağırlığı arasında sıkışıp kalmıştı. Gerçek ailesi kimdi? Ve onu yıllar sonra tehlikeye atan şey sadece bir tesadüf müydü?

057* *** ***:Olsun be güzelim olsun. (00:01) 057* *** ***:Aşkın sağı-solu belli olmaz. 057* *** ***:Ben aklımı senle bozdum. 057* *** ***:Hiç kimseyle işim olmaz. -Lise kurgusudurr,destek olmayı unutmayın. +Başlama tarihimiz:1 kasım 2025.

İnsan yalnızca bir kez ölür; asıl ölüm, geride kalanların her gün yeniden yaşadığıdır. Ben Ezel. İsminde bile ölümü taşıyan o kişi... Ailem bu ismi koyarken, bir gün ismin ağırlığını sırtımda bu kadar derin hissedeceğimi kim bilebilirdi ki? Meğer kader, adımı çoktan fısıldamıştı. Her şey tek bir günde başladı. Takvimler 9 Ağustos'u gösterirken, hayatım ikiye ayrıldı: O günden önce ve o günden sonra. Güneş aynı doğdu, insanlar aynı yürüdü ama benim içimde bir şey sessizce öldü. O an anladım; bazı kayıplar toprağa verilmez, insanın içinde gömülü kalır. Ve ben, her yeni günde, biraz daha eksilerek yaşamayı öğrendim.

❗18+ sahneler vardır şiddet içerir sevmeyen okumasın sonra gelip yorumlarda psikolog rolü yapmayın Bu kurgunun kendime ait olduğunu belirteyim sonra çalınmış ismi verilmesin İçine öfke hissi dolmuştu Nasıl yapardı bunu? Nasıl cesaret ederdi buna Esra onu bırakıp gitmeyi gerçekten göze almışmıydı? Esra onu gerçekten sevmeyi bırakmış mıydı? Kendini geçmiş nasıl çocuklarını yalnız bırakırdı? Ondan olan iki canı bırakıp gidecek kadar bıkmış mıydı kocasından? Ateşin kafasındaki düşünceler susmuyordu O sadece Esrayı istiyordu Belkide istemiyordu İçindeki duyguyu o bile bilmiyordu Ama Ateş şuan sedyede yatan karısından başka birşey görmek istemiyordu Ona iyi davranmasa bile karısının yanına gelirdi hep çünkü bilirdi Esra gidemezdi Esra kaçamazdı ondan Yapamazdı Onu yalnız bırakmazdı Çünkü Esra fazla iyiydi Fazla saf Fazla masum biriydi Çok zor şeyler yaşamış Şiddet görmüş Susmaya mahkum bırakılmış Korkak bir kadındı Esra Kocasından korkan Ateş bunun farkındaydı Ne yapacağını bu kez koskoca Ateş Özar bile bilmiyordu

-Ceylin Müsait misin? Önemli bir şey konuşmamız gerekiyor. -Oğuz abi Müsaitim. Ne oldu? -Ceylin Hamileyim. -Oğuz abi Siktir! Ciddi misin sen? Bu işin şakası olmaz. -Ceylin Şaka falan yaptığım yok zaten. Şüpheleniyordum ve test yaptım. Hamileymişim. Abisinin arkadaşı ve aynı apartmanda oturdukları Oğuz'dan hamile kalan Ceylin.