Obudziła się w mroku bez cienia wspomnień. Tajemniczy las stał się jej więzieniem. Jedyną osobą, która miał w sobie tyle sprytu i determinacji by ją odnaleźć, była Małgorzata Cichocka Gośka po kilku szybkich awansach zyskała aprobatę przełożonych i została przeniesienia do nowego oddziału. Próbując się odnaleźć w nowym miejscu, zatraciła poczucie własnej wartości. Z dnia na dzień czuła się coraz bardziej zagubiona, nieudolna i sfrustrowana. Sprawa zaginionej Amelii Kamińskiej okazała się punktem zwrotnym w jej życiu. Gośka na nowo zaczęła wierzyć w siebie, a przy okazji zrozumiała, że wplątała się w sieć dziwnych relacji. Czy zdoła się z nich uwolnić? Czy zaufa intuicji i rozwiąże zagadkę zaginięcia? Czy ocali dziewczynę z lasu?

🩸 Witaj w Luxhall.. zanim wejdziesz, przeczytaj TW. Zakon nauczył go jednego: demony trzeba palić. Corvin Blackward całe życie wierzył, że jest światłem w ciemności - dopóki nie dostał rozkazu schwytania dziewczyny, która wcale nie wygląda jak potwór. Vaelis Morren jest pół-demonem, naznaczoną pięcioma pieczęciami. Każda z nich trzyma jej moc w klatce. Każda z nich została wypalona bólem. Żeby uratować matkę, Vaelis musi je zerwać. A Corvin musi zdecydować, czy nadal służy wierze.. czy człowiekowi. Bo im więcej pieczęci pęka, tym mniej zostaje z niej samej. A ostatnia.. jest ceną, której nikt nie wypowiada na głos.

Powroty do domu bywają trudne, zwłaszcza gdy nie uporałeś się z przeszłością. Evan wraca do Nowego Jorku by przestać uciekać. Nie spodziewa się, że demony są silniejsze niż sądził. Miał zamiar na spokojnie wdrożyć się w rytm rodzinnego miasta. Bardzo szybko jednak zaczyna prowadzić sprawę, która zdecydowanie nie będzie należała do przyjemnych. Tropy się urywają, większość zainteresowanych nie żyje a denat ma więcej wrogów niż fanów na tym świecie. Na dodatek wszędzie są te cholerne różowe kaktusy. Sprawiają, że zbrodnia wydaje się groteskowa i ani trochę normalna. Jeśli można tak powiedzieć o brutalnym morderstwie. Nie tego było trzeba Evanowi. Komplikacje wydają się mnożyć, przytaczać i sprawiają, że wpada w spiralę autodestrukcji.

Nerian i Gaert to młodzi najemnicy, których życie należy do bezwzględnej królowej półświatka. Gdy pojawia się zlecenie oferujące fortunę, bohaterowie dostrzegają w nim jedyną szansę na wykupienie się z jej szponów. Szybko jednak odkrywają, że pozornie łatwe zadanie, mające przynieść im wolność, może stać się wyrokiem śmierci, który sami podpisali. W towarzystwie maga o sadystycznym błysku w oku oraz enigmatycznej dziewczyny, której pochodzenie owiane jest tajemnicą, wyruszają w podróż przez królestwo rozdzierane intrygami. W obliczu nadciągającej fali dawno wytępionej magii, każdy krok nieświadomie przybliża ich do prawdy, która powinna pozostać pogrzebana wraz z tymi, którzy ją skrywali. [Tekst jest obecnie w trakcie korekty. Rozdziały będą stopniowo aktualizowane]

Powinnaś być grzeczna. Normalna. Taka jak wszyscy. I przez długi czas była. Ale rzeczywistość ją dusiła. Świat był zbyt płaski, a życie zbyt powtarzalne. Dlatego uciekała - w książki, w filmy, w wyobraźnię. Aż pewnego dnia to, co zmyślone, odpowiedziało. „Powinnaś" - opowieść o dziewczynie, która widzi więcej niż inni. O świecie ukrytym pod warstwą szarości. O miłości, która nie powinna się zdarzyć. I o tym, co się dzieje, kiedy w końcu przestajesz być tym, kim kazano Ci być.

„Koszmary przestają być snem, gdy cienie zaczynają podążać za tobą." Cassie próbuje uciec od przeszłości, ale ta znajduje ją nawet we śnie. Gdy granica między jawą a koszmarem zaczyna się zacierać, dziewczyna staje przed wyborem - zaufać rozsądkowi czy temu, co podpowiada jej strach. Bo może to nie ona traci zmysły... Może świat wokół niej nigdy nie był prawdziwy.

Niektóre historie zaczynają się od miłości. Inne - od złamanego serca. Moja zaczęła się od spojrzenia, którego nie powinnam była odwzajemnić. Jako nastolatka byłam tą „drugą". Tą stojącą w cieniu. Tą, która zawsze kochała za bardzo. Jedna chwila wystarczyła, by wszystko się rozpadło. Cicha. Zakazana. Niewybaczalna. Uciekłam, wierząc, że odległość wymaże wspomnienia. Zbudowałam nowe życie. Nową wersję siebie. I niemal uwierzyłam, że przeszłość nie ma już nade mną władzy. Ale los nie ma litości. Nie każda miłość zostawia po sobie szczęście. Nie każda rana przestaje boleć. I przeszłość nie zawsze pozwala odejść, nie zabierając ze sobą części ciebie.