"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Atanma sonucu karşılaşan iki insan. Biri üsteğmen Doğan Karataş diğeri kadın doğum uzmanı Deniz Karadut. Şans eseri bir tanışma ile karşılaşma... Aradaki hainler...Ve daha niceleri...Yakın arkadaşlar ve daha niceleri...

Bazı tanışmalar tesadüf değildir... Bir doğum sancısının ortasında ,bir jandarmanın taşıdığı umutla kesişen iki yabancının hikayesi bu . Züleyha küçük bir köyde görev yapan genç bir ebe Yılmaz görevine kalbini de katmış bir asker İkisini bir araya getiren ,sadece kader değil ... aynı zamanda bir bebeğin ilk nefesiydi . Belki de o sağlık ocağında ,kalplerin ritmi aynı anda değişti.

Tesadüflere inanır mısınız?Her insanın illaki tesadüfen yada şansa karşılaştığı bir insan vardır.Bazen kalbimiz buna inanmak istemez ama mecbur kalırız.Hiç görmediğimiz bir anda hayatımıza girerler ve bunun sonucunda da ya durmaya devam ederler ya da bir daha gelmemek üzere büyük bir hasarla veda ederler... Bu hikaye Gece ve Emir'in hikayesi... Tesadüflere en önemlisi de şansa inanıyorsanız buyurun gelin...