"Bazı dostluklar zamanla solmaz, aksine yıllar geçtikçe daha da parlak hale gelir." Bizim ki de öyle dostluklardandı. Kimi zaman ufak kimi zaman büyük tartışmalarla ama çoğu zaman da sevgiyle geçen on iki yıldı bizim ki. Koskoca on iki yıl. Bu sürede hayatımızdan çok kişi çıkmış, çok kişi girmişti. Tek değişmeyen kişiler onlardı bende. Her zaman sığınabileceğim, derdimi anlatıp saatlerce ağlayıp, gülebileceğim kişilerdi. Kardeştik biz. Ama bu dostluğun, kardeşliğin benim yüzümden tehlikeye gireceğini bilsem hiç tanışmamayı dilerdim. Onları hayatımın merkezinden alıp en uzak köşeye atardım. Ben Hacer YILDIRIM, arkadaşlarım benim yüzümden tehlikede. Hayatlarını bir günde mahvetmiştim. Çalan bir kapı mahvetmişti bizi. Dakikalar önce şen kahkahalarla güldüğümüz masada artık bir kutunun sağladığı sessizlik vardı.