İlk kitabın devamını (kitap tamamlanamadı) buradan yayınlamak durumunda kaldım. Hesabımı takip ediyorum takip ettiklerimden bulabilirsiniz.

"Gitmesen olmaz mı?Kalsan olmaz mı?" "Sen bana böyle bakmasan olmaz mı?" "Neden?" "Çünkü böyle bakmaya devam edersen,senide kendimle götüreceğim". Gülümsedim.Keşke olsaydı... Keşke mümkün olsaydı... Ama dediğim gibi keşkeler hiç zaman olmuyor ki... Sadece gülümsedim.Bu acı dolu bir gülümsemeydi.Sonra yavaş-yavaş uzaklaştı benden.Uçak haraket edinceye kadar izledim onu.Sonra uçak kalktı yukarı.Bulutların arasında kayboldu.Ve tam o anda yağmur yağmaya başladı.Yagmuru çok seviyordum.Ama Kenan gittiği gibi yağmur yağmaya başladığından daha nefret ediyordum yağmurdan.

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...

Eliz ve Devrim'i bir araya getiren korkunç gece onlara başka ne felaketler getirecektir?

"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." "Onun eli, benim cehennemim." Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna'yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina'ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna'nın elinden Lina'yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna'yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur. Hayatını korumak için tek çaresi, şehrin hakimi ve acımasız patronu Aren'in yanına sığınmaktır. Artık her adımı, her nefesi tehlikeyle dolu bir oyun sahnesinde atılacaktır.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.