Otoritenin bittiği yerde arzu başlar. Doktor-hemşire hiyerarşisinin gölgesinde büyüyen, yasaklarla beslenen ve her dokunuşta daha da imkansızlaşan bir çekim...Kapılar kilitlendiğinde maskeler düşer ve geriye sadece tutku dolu bir gerilim kalır.

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?

Yasaların işlemediği bir şehirden çıkan iki genç kanun insanı olmaya karar verir ama artık aralarında yasalar değil yasaklar vardır.

"İso, eski sevgilisi fadimeyi tekrardan kıskanmaya başladığını fark eder."

"Ne yaparsan yap gitmeyeceğim." [ismail furtuna] 🍴[fadime koçari]

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."

Her şey, iso'nun fadime'ye aşık olmasıyla başlar... AŞK, BAZEN EN BÜYÜK SAPLANTIDIR...

yatak çarşaflarım alevler içinde, onun adını bağırıyorum. isfad, minific.