En küçük çocuklarını bir trafik kazasında kaybettiklerini sanan bir aile çocuklarına kavuşup onlarla tekrardan aile olabilirler mi? Ayrı geçirdikleri yılları telafi edebilirler mi? Mardin'in dışındaki o ıssız virajda, Kenan'ın dünyası başına yıkıldı. Yol kenarında yanan araç, bir araba değil, Atamanların geleceğiydi. İtfaiye sirenleri ve ambulans ışıkları geceyi kan kırmızısına boyuyordu. Kenan: Polis barikatını yarmaya çalışırken kükrüyordu. "Bırakın beni! Dördüzlerim orada! Evlatlarım o arabanın içinde!" Bir memur onu arkadan tutup durdurmaya çalıştığında Kenan'ın feryadı göğü yardı. O an, aracın içinde kimsenin sağ kalamayacağı o korkunç patlama gerçekleşti. Kenan, dizlerinin üzerine çöktü. Elleriyle toprağı sıktı. On iki yıl sürecek olan o dilsizliği tam o saniye başladı. Ezgi : Şok içindeydi. Sadece yanan araca bakıyor ve fısıldıyordu: "Yağmur'un battaniyesi... En sevdiği battaniyesi yanıyor. Çıkarın onları, üşürler... Kenan, çıkar onları!" Ezgi o gece zihnini bir süreliğine o yangının içinde bıraktı. Hastane Koridoru "Sağ Çıkan Yok" Hastanenin o steril, keskin ilaç kokulu koridorunda Kenan ve Ezgi değil, koca bir aile can çekişiyordu. Karan, duvarın dibine çökmüş, ellerini başına kenetlemişti. Polat ise kardeşleri Poyraz ve Aral 'ın elini tutuyordu ama parmakları buz kesmişti. Doktor, üzerinde duman kokusu sinmiş önlüğüyle dışarı çıktığında, Kenan'ın gözlerindeki o son umut ışığına bakamadı. Doktor: "Sayın Ataman... Başınız sağ olsun. Araçtan sağ çıkan olmadı. Kimlik tespiti için..." Karan: "Hayır!" diye bağırdı Karan, oturduğu yerden fırlayarak. Doktorun yakasına yapıştı. "Daha dün akşam birlikteydik! Onlar dördüz, onlar birbirini bırakmaz! Birini bile mi kurtaramadınız? Birini bile mi?!" O an, aslında bir kurguydu. Evlatları o araçtan çoktan çıkarılmış,

"Baba,çok korktum ben." Mirzat Bey kolları arasına aldığı kızını göğsüne yaslarken duyduğu şey ile adeta donup kalmıştı. Kızı kendisine yıllar sonra ilk kez baba diyordu. "Kurban olsun baban sana korkma, korkma güzelim bak yanındayım ben" Genç kız babasının güven veren kollarına iyice sığınmış adeta yavru bir kedi gibi göğsüne sinmişti. "Gitme sakın" Mirzat Bey gömleğinin yakasını kaçmasından korkarcasına sımsıkı kavrayan minik ele bir öpücük kondurmuş küçük yatağa kızı ile beraber uzanmıştı. "Gitmem meleğim,asla gitmem hadi uyu sen" 〰️〰️

Kafes dövüşçüsü ve motorcu olan kızımız gerçek ailesini bulduktan sonra hayatı nasıl değişecek...

Yüzbaşı Aylin ve oğlu Ayberk hayatlarının dönüm noktasına girer. Zorlu hayatı olan Aylin ailesini 9yıl önce kaybetmiştir. Fakat hayat onu şoka sokmuş yeni bir aile vermiştir. Yeniliğe alışık olmayan Aylin hem yeni bir aileye hemde yeni silah arkadaşlarına alışmak durumundadır.

Her şeyin boka sardığını, bir yerden tutayım derken diğer yerin yıkıldığını düşünün. Elis düzgün olmayan hayatını yola sokayım derken daha da batırması, hayatın ona yeni sürprizler yapmasıyla bir türlü huzura eremez. En sonunda bir şeyler rayına oturuyor, mutlu oluyorum derken öz ailesinde de sorunlar yaşamaya başlar. Bundan sonra Elis için ne olacak? Hayatını nasıl yoluna sokacak? ~010224~

O Seden idi. Laçin Seden Kırmız. 16 yaşında baskıcı ailesinin kurallarından bunalmış bir kızdı o. Biraz agresif ama çokça iyi yürekliydi. Ailesinin tabiri caizse hayırsız evladıydı. Yani en azından ailesi onu öyle görüyordu. Bilinenin aksine salak değildi, sadece tembeldi. Kitap yüzü açmayan, tek derdi müzik ve kediler olan bir kızdı. E bir de çok sevdiği dans vardı tabii, hayatının tam merkezinde. Laçin giyimine kadar karışan, bunaltan, onu boğan bir ailede yetişmişti. Üzerindeki baskı yüzünden hayatı boyunca asla rahat bir nefes alamamıştı. Yaptığı makyaja kadar laf yiyen Laçin için tek kaçış yolu o müzik seçmelerini kazanabilmekti. Ama ya işler istediği gibi gitmezse? Ama ya ortaya bir aile çıkarsa? Ama ya gerçek sandığı ailesinin aslında gerçek olmadığını, daha önce hiç görmediği biyolojik ailesinden öğrenirse ne olur? Bu aile Seden için ya bir felaket ya da bir kurtuluş yolu olacaktı. Kader önüne hangisini koyacaktı? O Laçin'di. O Seden'di. O aslında 'Kırmız' değil bir 'Yalazan' idi. Peki Seden, yıllar sonra değişen bu soyadı kabul edebilecek miydi? *karıştırılan bebekler klasiğinden bir tık farklısı* DİPNOT: Kurgu şahsıma aittir. Herhangi bir çalıntı veya kopyalanması durumunda hukuki işlem başlatılacaktır! Başlangıç: 31/12/2025 Bitiş: 31/03/2026 İlk başlama tarihi: haziran 2025

Ölümden falan kurtarmamışlardı beni, annemden almışlardı. Babamdan almışlardı, sonuçta satsalar bile benim anne ve babamdılar değil mi? Öyle olmalıydılar, bir yere ait hissetmeliydim artık. Birinin en sevdiği olmak zorundaydım. Hatta biliyor musunuz, tek bir kişinin sevdikleri listesinde sonuncu olmak bile yeterdi bana. Bu yaşıma kadar birinin önceliği olmak için çabalamıştım ve olmamıştı; bundan sonra da birinin son sevdiği olmak için çabalayabilirdim. Yeterdi, gerçekten yeterdi bana. __ O kadar çok okudum ki bir tane de kendim yazdım

🌪️ BİR KIZIN GÖZYAŞLARI, BİR KARADENİZ İMPARATORLUĞU'NU NASIL YIKAR? Karadeniz'in en güçlü soyadı Dalkıran, on altı yıldır bir sırrı, bir ihaneti ve bir terk edilmişliği gölgelerin ardına saklıyordu. Ama yaz güneşi, İstanbul'un arka sokaklarında gizlenen o acı gerçeği, Cemre'yi, bulup çıkaracaktır. "Bütün bunlar yetmezmiş gibi, benim abilerim de varmış. Kardeşleri yetimhaneye düşerken, bir kul bile arayıp sormadı! Ben onların kardeşiyim ya! İnsan kendi kanından olana bunu yapar mı? En zor vaktimde yanımda yoktunuz ya, bir daha gelmeyin!" Sıradan bir genç kız mı, yoksa Dalkıran ailesini içeriden patlatacak Karadeniz'in Hırçın Kanı mı? Dalkıran Konağı'nın kalın duvarları ardındaki sır ne? Hakan'ın, Yusuf'u elinde tuttuğu o karanlık tehdit ne? Ve Rüzgar, hem abisine hem de babasına karşı gelip, kalbini kızı korumak için kullanabilecek mi? Haziran'da başlayan bu fırtına, sadece bir kızı değil, koskoca bir aileyi yerle bir edecek. Nefretin Tohumları, Vicdanın Çatlaklarında Yeşerecek. Çok Yakında... Bölümler kısa - kısa olacaktır Bölümler sonradan düzenlenecektir!

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."