Gözlerimin önünde devasa bir çınar devriliyordu ve ben, elimde tuttuğum o keskin neşterle kaderi dikemiyordum. Baran'ın göğsündeki sızı, benim ruhuma sirayet etmişti. Beyaz önlüğümün üzerine sıçrayan her damla kan, onun hayatından çalınan bir saniyeydi. ​"Zehram..." dedi. ​Sesi, bir namludan sızan son duman gibi yorgun ve pusluydu. Ciğerlerine dolan hava değil, ölümdü. Nefes alışverişleri, aramızdaki o uçurumu biraz daha derinleştiriyordu. ​"İnci çiçeğim..." ​Nefes alışverişleri gittikçe azalıyordu. Gözlerindeki o sert fırtına dinmiş, yerini uçsuz bucaksız bir durgunluğa bırakmıştı. Benim kurtarmaya yemin ettiğim o hayat, parmaklarımın arasından kayıp giden kum taneleri gibiydi. Bir doktorun en büyük mağlubiyeti, kendi kalbini iyileştirememesiymiş.. ​Bu bir fısıltı değildi. Bu, bir adamın ölüme giderken bıraktığı son vasiyetti. "Nefes... al," diye inledi son kez. "Benim yerime de... oku o kitapları." Ve sonra o korkunç sessizlik çöktü. Neşter yere düştü, namlu soğudu. Ben ise o gece, acıyı iliklerime kadar hiss ettim.

"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

Tunay, arkeolog olarak gittiği ilk kazısında lahitler, heykeller ve antik eserler bulmayı umarken, asırlar önce Mısır'ın kumlarına gömülen kehaneti uyandıracağından habersizdi. Kumlarla kaplanmış tarihe, her fırça darbesini vurduğunda mantığının kabul edemeyeceği olaylar ve kişilerle karşılacaktı... Bu yolda yanında olan kişi aynı zamanda karşısında olacaktı. * * * Güneş bir kez daha doğduğunda, uyanacaktır ruhlar. Kehanete uzanan eller, geciktirecektir sadece yaşanacakları. * * * Joseph Kareem bir zamanlar kana bulanmış bedenleri arkasında bırakıp terk ettiği ülkeye iş için geri döndüğünde yine de her şeyin sorunsuz ilerleyeceğini düşünüyordu. Lakin attığı her adımın geçmişinden gelen gölgelere takılacağını hiç bilmiyordu. Kanlı geçmişi bir kehanetle düğümlenmişti... ve düğümü çözmesi için tutunduğu kişi belki de kalbinin sahibi de olacaktı.