Nil için aile, yalnızca aynı çatı altında yaşamak ya da aynı soyadı taşımak değildir. Aile; geceleri korktuğunda sarılabilmek, ağladığında yanında bir nefes hissedebilmek ve susarken bile anlaşılmaktır. Küçük yaşta Tip 1 diyabetle tanışan Nil'in hayattaki en büyük dayanağı, abisi Çınar'dır. Çınar onun koruyucusu, sırdaşı ve sığındığı ilk güvenli limandır. Ancak bir gün, anne ve babasından gelen beklenmedik bir açıklama Nil'in dünyasını sarsar. Eğer söylenenler doğruysa, Nil yalnızca alıştığı düzeni değil, ait olduğu yeri de kaybetme riskiyle karşı karşıyadır. Bu belirsizlik, korkularını ve geçmişini yeniden gün yüzüne çıkarır. Tam da bu noktada Nil'in hayatına yeni abiler girer. Kimi sessizce yanında durur, kimi konuşmadan anlar, kimi de düşerken elinden tutar. Bu bağ yalnızca kanla değil, sevgiyle ve sahiplenmeyle güçlenir. Yeni abiler, Nil'i hastalığıyla, korkularıyla ve kırılganlığıyla olduğu gibi kabul eder; ona ailenin bazen genişlediğini, bazen de yeniden kurulduğunu öğretir. Bu hikâye; kardeşliğin, korumanın ve koşulsuz sevginin hikâyesi. Nil'in gözünden masumiyet, yeni abilerin gözünden sorumluluk ve bağlılık... Kalbi ısıtan ama yer yer acıtan bu roman, okura tek bir soruyu bırakıyor: Aile gerçekten kimdir?

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır.

Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)