sevgili olan oruç ve Eleni yanlarına kardeşi iso ve sevgilisi sevcani alıp dışarı çıkarlar ve şans eseri yurt dışından gelmiş eleninin halası Fadime ile aynı kafede karşılaşırlar.

•erzey• İki saygın mafya ailesi... Zorunlu olarak yolları kesiştiğinde, öfke ve güvensizlikle başlayan bu karşılaşma; ikisinin de en saklı yaralarına dokunan, kaçamayacakları bir bağa dönüşür...

"Birimiz Furtuna, birimiz Koçari... Biz bu topraklarda ya el ele yanacaktık ya da birbirimizi yakacaktık." Fadime için dünya, sırtını yasladığı o koca dağların gölgesinden ibaretti. Ta ki o dağlar üzerine yıkılana kadar. Yetim bir kızın sığındığı tek liman olan ailesi, ona en büyük ihaneti bir taht sunarak hazırladı. Artık ne dönecek bir evi vardı ne de tutunacak bir dalı. Kimsesizliğin tam ortasında, eline tutuşturulan o soğuk güç, onu en büyük aşkıyla karşı karşıya getirdi. İso Furtuna; onun hem cenneti hem de en karanlık uçurumu. İki düşman soyadı arasında sıkışan bu sevda, bir ihanetin bedeli olarak ölüme mi mahkûm edilecekti? Karadeniz'in hırçın sularında artık tek bir ses yankılanıyor: Aşk mı galip gelecek, yoksa kanla yazılmış o ağır hüküm mü?

İso, fadime'yi evine tutsak eder, ama asıl tutsak kendi yüreğidir. Karadeniz' in sisli ormanlarında dolaşan bu aşk, zincirleriyle hem yaralayan hem iyileştiren bir masal olur. Bu hikâyede aşk, ne sahil köylerinin masum türkülerine sığar ne de kasvetli gecelerin sessizliğine Çünkü asıl tutku, en vahşi dalgada bile birlikte savrulmayı göze almaktır.

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.