Bazı yaralar görünmez. Bazı sırlar ise yıllarca sessiz kalır. Bir kan davası... İki düşman aile... Ve hiç kimsenin bilmediği bir geçmiş. Fadime, kaçmaya çalıştığı karanlığın tam ortasına yeniden düştüğünde, en büyük düşmanının evinde gözlerini açacağını bilmiyordu. Ama asıl savaş, o evden kaçmak değil... Yeniden yaşamayı öğrenmek olacaktı.

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.

Affetmek Bir Lüks, Unutmak İse İhantetti. Trabzon'da bazı soyadları yüksek sesle söylenmezdi. Çünkü bazı isimler dua değil, tehditti. Koçari. Fırtına. Yüz yılı aşkın bir düşmanlığın iki tarafı. Eskiden topraktı mesele. Sonra liman oldu. Sonra siyaset. Sonra para. Ama en sonunda mesele artık hiçbir şey değildi. Sadece nefret kalmıştı. Çocuklara ise daha yürümeyi öğrenmeden iki şey öğretilmişti: Silah tutmak. Ve karşı tarafın soyadını tükürerek söylemeK Ama asıl mesele NİSYAN'dı. Yani; unutmamak.

Fadime Koçari, ailesini dört bir yandan kuşatmış kan davası sağ olsun, tüm ömrünü tetikte geçirmişti: Her an her saniye düşmandan gelebilecek her türlü fenalıktan kendini koruması gerekiyordu; ona öğretilen de buydu. Ancak hayatı geri dönülemez bir biçimde parçalara ayrıldığında elinde kalan parçalarla ne yapacağını bilemedi. Çünkü kimse ona fenalığın en büyüğünün bir 'dost'tan da gelebileceğini öğretmemişti. ya da: Ya kimse Eyüphan'ın Fadime'yi kaçırdığını fark etmeseydi? . . . Uyarı: Grafik olmasa da cinsel saldırı, kabuslar, Travma Sonrası Stres Bozukluğu (PTSD), şiddet, panik atak gibi unsurlar içermektedir. Eğer bunlardan rahatsız oluyorsanız lütfen okumayın.

Trabzon'un sis kokan yaylalarında başlayan bir hikâye... İso Furtuna ve Fadime Koçari, geçmişte aileleri arasında iş hayatından süregelen sert düşmanlıkların gölgesinde büyümüş iki isimdi. Yıllar sonra ikisi de o sisli dağları, eski hesapları geride bırakıp kendilerine bambaşka hayatlar kurmak için farklı yollara savruldu. Her biri kendi dünyasında geçmişlerini unutmadan yeni bir başlangıç yapmıştı. İso Furtuna zamanla Türkiye'nin devlet ortaklı en büyük savunma sanayi şirketlerinden biri olan Persouro'nun kurucu iştiraklerinden biri hâline gelirken, Fadime Koçari hukuk dünyasında saygın bir kariyer inşa etmişti. Fakat hayatın en beklenmedik oyunlarından biri onları yeniden karşı karşıya getirecekti. Savunma Bakanlığı tarafından Persouro'ya kurum avukatı olarak atanan kişinin baş düşmanlarının kızı olan Fadime Koçari olması, İso'nun aklının ucundan bile geçmeyecek bir ihtimaldi. Geçmişin sisleri henüz tamamen dağılmamışken, yıllar önce birbirinden uzaklaşan iki hayat bu kez iş dünyasının keskin ve stratejik koridorlarında yeniden şekilleniyordu. Artık karşılarında sadece eski bir düşman değil; güç, sorumluluk ve geçmişin gölgeleriyle örülü karmaşık bir ortak kader vardı. İsmail Furtuna ile Fadime Koçari, geçmişten kaçıp yeni hayatlar kurduklarını sanarken, hayat onları aynı masanın iki ucuna getirmişti. Belki de zaman, düşmanları karmaşık bir düğüme dönüştürmek için bekliyordu. Şimdi önlerinde tek bir soru vardı: Bu karşılaşma bir başlangıç mıydı, yoksa hayatın ustaca attığı yeni bir kördüğüm mü? Bu eserde anlatılan olaylar, kişiler ve kurumlar tamamen kurgusal olup hayal gücünün ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya kuruluşlarla herhangi bir benzerlik bulunması tamamen tesadüfidir.

koçari kızına hayatı zindan etmek için evliliği kabul eden ismail furtuna, fadime koçari'nin hiç konuşmadığını bilmiyordu.

"Fadime'yi Furtuna'nın kalbine yerleştireceğiz." Furtuna köyünün kalbinden arazi alan Koçariler, kime ait olduğunu göstermek için Fadime Koçari'yi, onu koruyacak adamlarla birlikte oraya yerleştirir. "Seninle düşmanluk etmek benim için onurdur Fadime Koçari." İntikam yolunda atılmış her adım geçmişlerinden bir parçayı Fadime'nin önüne atıyordu. Belirsiz olan bu yolun sonu nasıl oluyor da İso'nun kalbine çıkıyordu? "İkimizin adı aynı cümlede yan yana geçiyorsa biz bir suç işliyoruz demektir." "Çokça günah işledin. Favori suçun neden benim?"

27.10.2025 ★꙳𑁍꙳𑁍꙳★ Silahlar patladı... Kanlar döküldü... Yaralar açıldı. Bir zamanlar umutla kurulan hayatlar, bir anda enkaza dönüştü. Hırsın, nefretin ve intikamın ateşi, kaç kalbi cehenneme sürükledi? Peki ya bizim hikâyemiz... Biz de o ateşte yanmaya mahkûm muyduk? Kalplerimiz, ebedi bir düşmanlığın zincirine mi vurulacaktı? Yoksa tüm kavgalara, tüm yaralara rağmen kavuşacak mıydık, kalp hırsızı?

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

"o, benim hem derdim hemde dermânım" _ İso Furtuna - Fadime Koçari 01/15/2026