Hani bir sessizlik çöker ya, sanki yapayanlız kalmışsınız bir başınıza. İşte o zaman kaybetdiyinizi anlarsınız. Hani bir deyim vardı: umut insanın en büyük düşmanıdır ya, ben buna hiç bir zaman inanmadım. Çünki ben sandım ki bu gerçekten bir sevgi, ama nerden bile bilirdim ki, böyle sonlancağını, bütün bunların sadece bir umut olduğunu... Ben onu çok sevdim, hem de çok... Sandım ki karşılıklıydı ilişkimiz. Karşılaştık karşılaşmasınada ama ben böyle karşılaşma tahmin etmemişdim... Küçük bir kız çocuğuydum ben... Kırdı beni o... Hem de hiç beklemediyim biri. Peki şimdi ne olacaq? Böylemi devam edeceyim? Ama hiç deyişmeyen bir şey varsa oda ona olan sevgim...