"Çekil önümden." Eseriyle gurur duymalıydı. Zira bu yaşıma kadar böylesine yoğun hissetmediğim bir öfkeyle sınanıyordum. Gözümün önünü bürüyen kan mı karanlık mı bilmiyordum. "Asla! Böyle gitmene izin vermem." Dimdik duruyordu karşımda. Sanki sıradan bir sohbetin içindeydik. "Şakam yok, Ferman. Sana defalarca söyledim, yapabileceklerimi sınama!" Ona doğrulttuğum silahtan korkmuyordu. Ama korkması gerekiyordu. Yüzümde mimik oynamadan silahın sürgüsünü hızla çekip mermiyi atışa hazır hale getirdim. "Beni vuracak mısın? Eğer vuracaksan öldüğümden emin ol yoksa seni asla bırakmam." Gözlerinde ufak bir endişe bile belirmezken bir de bana meydan okuyordu. "Umarım ölmezsin." Silahı milim oynatmadan bütün hislerime rağmen ustalıkla tuttuyordum. Duygularımı gizleyerek bütün soğukkanlılığımla baktım gözlerine. "Gidişimi izlemen sana daha iyi bir ceza olacak. Kendi ellerinle yıktığın oyunda sen de kazanamazsın." "Seni kazanamıyorsam kazanmak da kaybetmek de umrumda değil." Oynadığı bütün bu oyundan sonra bir de beni kazanmayı mı bekliyordu? Belki bu kadar öfkeli olmasam buna gülebilirdim. "Seni son kez uyarıyorum, çekil önümden. Ben senin bildiğin o kadın değilim." Kendim bile kendimi tanıyamıyordum artık. "Namlunun hedefi ölümcül değil!" Gözleri gözlerimden milim oynamıyordu. Niyeti beni daha fazla kışkırtmak mıydı? "Böyle için soğuyacaksa vur, Nilda. Ama seni asla bırakmayacağım." Saniyeler içinde parmağım tetiğe baskı uyguladı. Bir silah patladı, atlar ürktü, kediler kaçacak yer aradı ve Ferman Arnasın kanı Mardin topraklarına aktı. "Sana söylemiştim Ferman Arnas! Bir gün Mardin topraklarına senin de kanın akacak demiştim." ° Benim kalemimden bir berdel yazılsa nasıl olurdu acaba, diye düşünürken bir baktım sahneler çoktan yerini almış, kelimeler art arda dizilmiş, bana bir yazmak kalmış... 07/09/2024 📖

Bu kitap 09/09/2019yılında aşiret temasiyla harmanlanmış epilepsi ve otizm temasını içeren bir kitaptır. Çalıntı vs olduğunda işlem başlatılacak!!! .... Epilepsi hastası genç bir kadın, kendi sınırlarını aşarken özel gereksinimli çocuklara umut olan bir öğretmen... Hayata dokunmaya, yüreklere ışık olmaya gelen Sofia, Kapadokya'ya atandığında öğrencilerinin sevgisini kazanır ama kalbini hiç beklemediği birine kaptırır. O, bir aşiret ağası... Güçlü, sert ama Sofia'ya dokunduğunda tüm dünyası sarsılan bir adam. İlk bakışta başlayan bu aşk, masal gibi bir evlilikle taçlanacak sanırken kader bambaşka bir yol çizer. Berdel... Sofia, aşiret geleneklerinin içinde sıkışıp kaldığında, aşkı için savaşmak zorunda kalır. Peki, gerçekten aşk mı galip gelecek, yoksa kader mi her şeyi belirleyecek? Ve sırlar... Bu aşkın içinde saklı kalan gerçekler, ortaya çıktığında her şeyi geri dönülemez bir noktaya mı sürükleyecek?

"İster karın olsun, ister senden çocuğu... Bana geldiği gün kabulüm!" ​Bu tek bir cümle; nikâhın, kan bağının ve Midyat'taki tüm dengelerin üzerine sıkılmış tek bir kurşundu. ​Cihan'ın dünyayı karşısına alacak kadar yakıcı kıskançlığı ile Pusat'ın sınır tanımayan cüreti karşı karşıya geldiğinde, Karadağlı konağında geri dönüşü olmayan bir savaş başladı. Ancak ikisinin de unuttuğu bir şey vardı: ​İki amcaoğlunun acımasızca körüklediği bu yangında; Cihan sevdasıyla boğacak mı, yoksa Pusat cüretiyle yakacak mıydı? 🌹|03.01.18| 🌹 |01.09.19|

Bu kurgu acemi bir dil ile yazılmış yer yer yazım yanlışı olan bir kurgudur... *yaş farkı vardır. *kadına şiddet aşağlama,kuma yoktur. *Ağır cinsellik içerir+18 (Mᴇʏᴜꜱ; ᴍᴜᴛꜱᴜᴢʟᴜɢ̆ᴀ ᴅᴜ̈ꜱ̧ᴍᴜ̈ꜱ̧,ᴋᴀʀᴀᴍꜱᴀʀ,ᴜ̈ᴢɢᴜ̈ɴ) Kötü yorum yapmayın,beğenmediğiniz noktada bırakın okumak zorunda değilsiniz... 🌷🍀🌺🍁🌿💫🌼 Kitap kapağı olay ve kitap ismi şahsıma aittir...

06.10.2024 Seven insan inanır derlerdi, yalanmış.. Babası tarafından oğlu için hiç tanımadığı bir adama verilen kadın idi Dilruba.Berdel ile birleşen bir hayat.. Allah onları birbirine layık görmüştü. Dilruba Merxuri ve Yusuf Ali Şahmaran. İki zıt kutup mutlu olabilir miydi? Güven herşeyin temeli derlerdi, ama ikisinin arasında bir güven yoktur. Onlar nasıl sevilir bilmiyordu.. "Babam beni abimin canı için size verdi, senden başka kimsem yok yani." "Benden başka?" "Evet."

"Ay ihanet etti, Güneş affetmedi."

İşte yine bir uçurumun eşiğindeydim. Üstümde birazdan kefenim olacak beyaz bir elbise, yüzümde ruhsuz bir gülümseme vardı. Arkamdan gelen ayak seslerini duyduğum an geriye doğru baktım. "Sakın yaklaşma, git buradan!" Gözleri adımlarımı takip etti. Onun bana attığı her adıma karşı ben iki adım geriye gidiyordum. Bunu farkettiği an durdu. "Geriye doğru gidip durma düşeceksin!" "Ne diye geliyorsun ki peşimden, sana ne benden!" diye yükseldim. Uzun saçlarım soğuk rüzgarla savrulup yüzüme dökülüyordu. "Ne yapacaksın? Kendini mi atacaksın? Onlar hayatını yaşarken sen kendi hayatını mı mahvedeceksin?" Ağlamalarım sesli iç çekişlere dönüşürken yüzümdeki saçları sertçe geriye çektim. "Sen benim hakkımda ne biliyorsun da konuşuyorsun? Ben bundan önce de zaten yaşamıyordum ki. Şimdi buradan geri dönersem yine aynı şey olacak, geçmişte yaptıkları gibi beni tekrar aynı karanlığa itecekler. Ben bu defa bunu kaldıramam, ölürüm ama bir kez daha onlara boyun eğmem!" Omuzları gerildi. Yüzünde anlam veremediğim bir ifade oluşurken elini bana doğru uzattı. "Eğer bu eli tutarsan asla pişman olmayacaksın Hazan. Bir daha hiçkimse sana zarar vermeyecek. Bu da sana Cesur Karan Demirhan sözü olsun..."

Hayat onu karşıma ansızın çıkardığında, aslında yıllardır içimdeki boşluğu başkalarının varlığıyla doldurmaya çalıştığımı fark ettim. Meğer eksik olan hep oydu. Ben Mardin'in serin gecelerinde gökyüzünde süzülen bir kuş gibiydim; o ise damın kıyısında, sessizce beni izleyen bir çocuk... Aynı şehrin, aynı kaderin ama bambaşka yalnızlıkların insanıydık. Biz, kaderi en başından yazılmış iki aşıktık. Gök ile yer birleşti; zaman, mesafe ve suskunluk anlamını yitirdi. Çünkü biz ezelden beri birbirine bağlıydık. 𝘽𝙪 𝙗𝙞𝙧 𝙗𝙚𝙧𝙙𝙚𝙡 𝙝𝙞𝙠𝙖𝙮𝙚𝙨𝙞 𝙙𝙚𝙜𝙞𝙡, 𝙤𝙙𝙚𝙣𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙙𝙚𝙡𝙡𝙚𝙧𝙡𝙚 𝙮𝙖𝙯𝙞𝙡𝙢𝙞𝙨 𝙗𝙞𝙧 𝙖𝙨𝙠𝙞𝙣 𝙝𝙞𝙠𝙖𝙮𝙚𝙨𝙞... 𝙎𝙪𝙨𝙠𝙪𝙣𝙡𝙪𝙠𝙡𝙖𝙧𝙞𝙣, 𝙮𝙖𝙧𝙞𝙢 𝙠𝙖𝙡𝙖𝙣 𝙘𝙪𝙢𝙡𝙚𝙡𝙚𝙧𝙞𝙣 𝙫𝙚 𝙠𝙖𝙙𝙚𝙧𝙡𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙞𝙡𝙚𝙣 𝙨𝙖𝙫𝙖𝙨𝙞𝙣 𝙧𝙤𝙢𝙖𝙣𝙞.

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül'ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza'ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Aşk-ı Lâyezâl'ın olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡

"Ben istiyorumki Arhan kalbimi söken herkesin kalbi yerlerde sürünsün bana el uzatmayan herkesin elleri morglarda çürüsün" Küfür,Argo vb durumlar vardır.