Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!

🐥 Civan: EFNAN ÇILDIRTMA BENİ! Siz: Bağırma bana! Civan: Ne işin vardı o herifin arabasında senin? Civan: Ben sana uzak dur dedikçe tersini yapıyorsun! Civan: Üç gün ulan! Civan: Üç gün yoktum! Civan: Ben arkamı döner dönmez ona mı gittin? Siz: CİVAN ÇILDIRTMA BENİ! Civan: Bağırma bana! Siz: Ne ima ettiğinin farkında mısın sen Siz: Bence bu konuşmayı burda bitirelim Siz: Birbirimizin kalbini kıracağız yoksa Civan: Bitirelim bencede. Civan: Biz bu konuşmayı sonsuza dek bitirelim. Civan: Ben anladım sen asker yolu beklemezsin. Civan çevrimdışı. Gözlerim bir süre son mesajında takılı kaldı. Yüzümde buruk bir tebessüm oluşurken kırılan kalbimle ekranı kapattım. Babam askerdi. Bilmiyordu. Abim askerdi. Bilmiyordu. Civan Mert Türkoğlu benim doğduğumdan beri asker yolu beklediğimi bilmiyordu. 🐥

Üç yıl aynı evde nefes alıp aynı hayali kurduğu adam, bir sabah hiçbir şey söylemeden çekip gittiğinde... Dünyası sessizce çökmüştü. İki ay boyunca kimse bilmedi acısını. Ne nedenini öğrendi, ne o geri döndü. Sadece sustu... sustukça parçalandı. Yeni görev yeri ona bir kaçış olacaktı. Ta ki karşısına komutanı olarak çıkan o adamı görene kadar- Eski kocası. Hiçbir açıklama yapmadan bırakan... Ama unutmamış olan. İkisi de konuşmadı. Görev susmayı gerektiriyordu, kalpleri ise bağırmayı. Tam uzak durmaya çalışırken, genç kadın hayatının en büyük gerçeğiyle yüzleşti: Hamileydi. Ve yeniden sarsılan dünyasına bir darbe daha geldi- Yıllardır ölü sandığı gerçek ailesi ortaya çıktı. Yarım kalan her şey, bir anda yeniden şekillenmeye başladı. Acılar, hesaplaşmalar, kırgınlıklar... Ve küllerin altına gömülmüş ama hiç sönmemiş bir aşk. Bu, terk edilen bir kadının ayağa kalkışının; pişman bir adamın yeniden sevmeyi öğrenişinin; ve her şeye rağmen birbirine dönmeyi başaran iki yarımın hikâyesi. Çünkü bazı aşklar bittiği yerde değil... yeniden başladığı yerde tamamlanır.

Askeri gercek ailem hikayesidir * * * Tamamen deneme amaçlı yazılmış bir hikayedir tamamıyla kurgudur. Diğer hikayelerde bulunan klişelerden bazıları burdada bulunuyor ama tamamıyla bana aittir. Resimleri Pinterestten asker fotoğrafı aratarak buldum diğer hikayelerdeki karakterler olabilir ama siz istediğiniz gibi hayal edebilirsiniz ben gözünüzde birazcık canlanmasını istediğim için koydum * * * İyi okumalar yorum yapmayı unutmayın sizin beğenip beğenmediğinizi anlamam için önemli hikayenin gidişatını belirler

"Öyle uzun zamandır,çocukluğumdan beri benimle bu içimdekiler,sanki benimle birlikte onlar da büyüdü. Evlerimiz arasında birkaç metre olsa bile gönüllerimiz arasında dağlar,yollar,yıllar kadar mesafe vardı ve bu diğer mesafeler gibi aşılabilir bir uzaklık değildi. Gözleri gözlerime,yüreği yüreğime uzaktı. Uzaklığı terketmek ise sadece kendine eziyet olurdu çünkü göklerde süzülen bir uçurtmanın dahi ipini tutan bir el vardı hayatta. Hatıralar engeldi unutmaya. Anla;unutulmak istenen geçmiş ile yaşanılmaya çalışılan gelecek her daim aynı yerde,insanın zihninde." Asker -Savcı kurgusu Mahalle kurgusu Başlama tarihi 09/02/2024

"Türk'ün kanı deli akar"

"Sesimi alabilirsiniz ama beni durduramazsınız!" Esir düştüğü zaman kardeşlerini gözlerinin önünde şehit veren, aynı zamanda ses tellerini de kaybeden bir askerin hayat hikayesi...

Bazen susmak, en büyük çığlıktır. Hiçbir şey göründüğü gibi değil. O, geçmişini unutmamış bir kadın. Ama artık kimse onun kim olduğunu hatırlamıyor. Yeni bir isim, yeni bir yüz, yeni bir hayat... Peki ya içindeki o susmayan ses? Bastırılmış öfkenin, unutulmamış acıların ve yarım kalmış bir hesaplaşmanın sesi... Her şeyin başladığı yere dönüyor. Ama bu kez sessiz kalmayacak. Çünkü bazı izler silinmez. Bazı hikâyeler küllerle yazılır. Ve bazı intikamlar... sessizce gelir. "Yaktıklarını sandılar. Oysa ben, yanmayı çoktan öğrenmiştim."

Kalbin sahip olduğu dört odacık varmış. İnsanlar her odacığa birini, birilerini koyarmış. Kalbi çürümüş bir insan bile doldururmuş o odakları. Küçük bir çoçuk anne ve babasını, en sevdiği oyuncağını belki arkadaşlarını belki dede ve anneannesi koyar o odacıklara. Yetişkin biri ise anne ve babasını, sevdiği kadını - adamı, çocuklarını koyar. Yaşlı biri ise torununu, çoçuğunu, kocasını belki de aklıma gelmeyecek şeylerini koyar o odacıklara. Peki benim kalbimin sahip olduğu o odacıklarda kim var? Kimse. O odacıklardan biri doluydu, oda geçmişin bıraktığı izlere ev sahipliği yapıyordu. O odacık acılara ev sahipliği yapıyordu. ----- Cenaze töreninin ardından iki gün geçmişti. Ev sessizdi. Bende duştan çıkmış üstümü giyinmiştim. Saçlarım ıslak ve dolaşmıştı, babamın yokluğu bir kere daha yüzüme vurmuş gözlerimden yaşlar akıtmıştı. Bir süre öyle durduktan sonra aklıma o gelmişti. Sözünü tutardı. Babamın her ihtimale karşı verdiği adres yazılı kağıdı almış ve üstüme hırkamı giyip evden çıkmıştım. Adrese geldiğimde kapıyı çaldım, kimse açmadı. Sonra bir kere daha. Bir kere daha. Bir kere daha. Ama kapıyı açan hiç olmadı. Sonra yanıma bir amca geldi. "Gitti onlar, memleketleri Ankara'ya." Dedi. Kabullenmek istemedim. Çünkü ne Meryem teyzenin beni tek bırakacağını nede Giray'ın gideceğine ihtimal vermedim. Vermek istemedim. Kapının yanındaki kaldırıma oturdum. Öylece bekledim. Giray gelip sözünü tutsun diye saatlerce o kapının önünde bekledim. Ama kimse gelmedi. O zaman anladım. Kimsem yoktu benim. Yapayalnızdım ben. Kimsesizliğimle O kapının önünde yüzleştim ben.