Krótkie opowiadanie typu horror. Życzę miłego czytania i dużo niepokoju.... Nienawidzę poranków może dlatego, że codziennie budzę się w kaftanie bezpieczeństwa ? Ej widzę Cię . . .

Pewnej nocy Vivian traci wszystko, co uważała za stałe. Po rozstaniu z Mike'em - chłopakiem, który od dawna ranił bardziej słowem niż milczeniem, ucieka z mieszkania i chowa się w cieniu parku. Łzy zlewają się z deszczem, gdy na ławce próbuje złapać oddech po świecie, który właśnie się zawalił. Świat Vivian staje się polem walki między tym, co było, a tym, co dopiero może nadejść. To historia o strachu, który ma ludzką twarz, o dłoni, która wyciąga cię z ciemności tylko po to, byś musiała zdecydować, komu jeszcze można ufać. Okładka: _Mela_21